Андреј Пленковиќ излезе на говорницата на 81. заседание на Генералното собрание на ОН и почна дипломатски – со проширувањето на Европската унија. Југоисточна Европа, рече, „останува недовршен дел од европскиот проект“. Неколку реченици подоцна стана јасно на која адреса е испратена поентата.

„Помирувањето станува можно кога ќе се признае одговорноста за злосторствата од минатото и кога ќе се отфрли нивното величање. Тој стандард не дозволува национални исклучоци“, изјави хрватскиот премиер. Потоа го изговори името што неделава постојано се враќа во регионалните вести.

„Ратко Младиќ е осуден воен злосторник, одговорен за геноцидот во Сребреница, првиот геноцид во Европа по Холокаустот. Воените и официјалните почести што му беа доделени во Србија беа навреда за неговите жртви и за пресудите на меѓународните судови“, рече Пленковиќ. Учеството на претставници на државата и јавното одобрување што ја следеше церемонијата, додаде тој, се „во целосна спротивност со вредностите на Унијата кон која Србија сака да пристапи“.

Белград одговорот го имаше подготвен уште пред говорот. Претседателот Александар Вучиќ неодамна изјави дека нема никој од Европа што не се огласил за погребот, „како да можеше погребот да се избегне, или требаше човекот да го погребуваме на кучешки гробишта“. Според него, на погребот имало обични војници, без големи почести, а тројца или четворица министри дошле да изразат сочувство. Европејците, тврди Вучиќ, всушност биле згрозени од сликата и од бројот на луѓе што дошле. Хаг, додаде, постапувал „крајно неморално“, бидејќи знаел дека човекот умира, а не сакал да го пушти да умре во својата земја.

Така истиот погреб сега има две верзии. Загреб зборува за воени и државни почести, Белград за обични војници и министри што дошле да изразат сочувство. Но пресудата за Сребреница не зависи од тоа која верзија ќе звучи поубедливо во Њујорк – таа е правосилна, и токму на неа се повика Пленковиќ.

Останува прашањето што следува. Хрватска е членка на Унијата и нејзиниот глас тежи секогаш кога треба да се отвори ново поглавје. Дали Брисел ќе ја претвори оваа реченица во услов за Србија, или таа ќе остане уште еден балкански говор во сала што ги слушнала сите?