Учителот ги седна заедно во клупа кога имаа 12 години, а по 17 години врска се венчаа во родното место: невестата Лидија им постави маса и на починатите баби и дедовци

Имаа 12 години кога учителот ги седна Лидија и Хавиер заедно во клупа. Тогаш никој не можел да претпостави дека речиси две децении подоцна ќе си кажат „да“ токму таму каде што сè почнало. На 20 јуни, во Валдепењас, гратче во шпанската покраина Сиудад Реал каде што и двајцата пораснале, ја крунисаа 17-годишната врска со свадба посветена на семејните корени, а најмногу на бабите и дедовците.

Фустан што ѝ го подари бабата. Лидија знаеше кој ќе ѝ го шие фустанот уште пред Хавиер да ја запроси: шпанската дизајнерка Клаудија Љагостера. „Нејзините модели отсекогаш биле во линија со мојот стил, оригинални, но без да ја изгубат елеганцијата на едноставноста“, раскажува. Резултатот е фустан од два дела: долго здолниште што се отстранува и под него мини фустан, за два различни изгледа без целосно пресоблекување. „Ми беше клучно да ми е удобно, за да уживам максимално и да можам да танцувам без ништо да ме спречува“, вели таа.

Пробите ги делеше со мајка си и со трите сведоци. „Беше неверојатно да ги гледам нивните лица секој пат кога ќе ги видеа промените. Тоа се спомени што ќе ги чувам засекогаш.“ Фустанот има и дополнителна вредност: подарок е од нејзината баба Хоакина. „Ќе го чувам цел живот“, вели невестата.

Дополнувањата беа нежни, но со карактер. За црквата носеше лесен превез во боемски стил, кој на селскиот имот го замени со два бели каранфили во косата. Носеше и текстилна огрлица до врат и долги обетки со ситни бисери, што ѝ ги подарија свекорот и свекрвата на веридбата. На нозете сандали Flordeasoka, а за танцот удобни еспадрили Castañer. Косата ја остави пуштена, во бранови, а шминката беше дискретна, со акцент на руменилото, маскарата и усните, дело на Паула Гусман. Букетот од кали во бели, розови и пудрасти нијанси беше подарок од нејзините родители.

Датум што не е случаен. 20 јуни не беше избран случајно: тој ден Леополдо, дедото на Хавиер по мајка, ќе го славеше роденденот. Двојката ја претвори свадбата во почит кон семејството и кон бабите и дедовците што повеќе не се меѓу живите. Црковниот обред се одржа во црквата Nuestra Señora de la Asunción во Валдепењас, а венчавката ја водеше дон Алберто, свештеник кого го запознаа на свадбата на пријатели. Потоа сите се преселија во Finca Monte Arenas во Даимиел, место за кое сонуваа уште пред веридбата.

Маса што постоеше само на платно. Ѕвездите станаа нишката на целата прослава. „Бидејќи сакавме посебно да ги почестиме бабите и дедовците што починаа, ни текна мотото на свадбата да биде: Под едно небо, со сите наши ѕвезди“, објаснува Лидија. Мотото, извезено од Hey_Waikiki на покривка за маса, ги пречекуваше гостите како табла за добредојде. Распоредот на гости, исто така на платно, дело на El Tintero, ја продолжуваше идејата: секоја маса носеше име на ѕвезда чие значење е поврзано со луѓето што седеа на неа. Најпосебна беше Поларис, ѕвездата што го покажува патот. „Таа маса физички не постоеше, беше само отпечатена на платното, но на неа ги ставивме нашите баби и дедовци“, вели невестата.

Цвеќињата од Las Jaras беа во бело, зелено и розово, во мали вазички, со свеќи и подни ламби околу масите за вечера. „Сакавме нешто селско и суптилно, ништо натрупано“, вели Лидија. Уметницата Кармела изработуваше илустрации во живо како спомен за гостите, а за десерт младенците ја послужија својата омилена торта со сирење од Colósimo, ресторан во Мадрид блиску до нивниот дом. Балканот добро знае колку свадбата е семејна работа. Оваа шпанска свадба покажува дека семејството може да ги опфати и оние што веќе ги нема.

Ако треба да избере еден момент, Лидија ја избира церемонијата. „Многу е тешко да собереш толку луѓе во еден ден, и тоа беше магично.“ По 17 години, повторно таму каде што сè почнало, тешко е да се замисли подобар почеток.