Чевлите ги вадиш на прагот, а работата ја носиш дома: стручњачка објаснува зошто малите ритуали на влегување помагаат да се исклучиш

На Балканот вадењето чевли на прагот е куќно правило што го знаеме од баба: влечките чекаат до вратата, чевлите остануваат во ходникот. Психолозите сега го читаат тој мал гест поинаку – како знак дека телото бара да ја затвори работната смена.

Пилар Конде, техничка директорка и раководителка на клиничките операции во центарот Origen, објаснува дека вадењето чевли по враќањето дома е навика поврзана со емоционалната благосостојба. Таа го нарекува „ритуал на премин“: мал чин што помага да се исклучиш од барањата на денот.

Чевлите не се единствениот таков ритуал. Слично функционираат пресоблекувањето, туширањето, палењето на телевизорот, оставањето на клучевите и телефонот на едно определено место, миењето на лицето и рацете, седнувањето на каучот или подготвувањето нешто за јадење и пиење.

Проблемот е што чевлите излегуваат од нозете многу полесно отколку работата од главата. Според Конде, исклучувањето го отежнуваат телефонот и службената е-пошта, недовршените задачи, сопствените очекувања, убедувањата за тоа што значи да бидеш добар професионалец и стравот дека нема да бидеш на висина. Сето тоа може да го држи човекот во постојана тревога.

Доброто исклучување, вели таа, се препознава по тоа што вниманието се враќа на личниот и општествениот живот, сонот е квалитетен, е-поштата не се проверува компулсивно, а работата има граници.

Препораките се едноставни, иако не секогаш лесни: определено време за дигиталната работа, ритуали како туширање или хоби, уредите надвор од видното поле, прифаќање дека секогаш ќе остане нешто недовршено и сознание дека да бидеш добар професионалец не значи да бидеш секогаш достапен.

Колку луѓе ги вадат чевлите на прагот, а потоа до полноќ одговараат на пораки од шефот? Влечките ги имаме. Ритуалот, изгледа, сè уште го учиме.