Skip to content

Климаш со главата, а не се согласуваш: психологијата вели дека често тоа е начин да се вклопиш, а не знак дека си убеден

1 мин. читање
Сподели
Климаш со главата, а не се согласуваш: психологијата вели дека често тоа е начин да се вклопиш, а не знак дека си убеден

Седиш на средба, некој зборува, ти климаш. Другиот заминува уверен дека сте се договориле. Ти заминуваш со мислата дека воопшто не се согласуваш. Психологијата вели дека ова е сосема обична сцена – климањето со главата многу поретко значи „да“ отколку што мислиме.

Психологот Виолета Аседо, специјалистка за ментално здравје, објаснува дека климањето може да значи внимание, учтивост или желба да му се допаднеш на соговорникот. „Климањето е многу едноставен начин да учествуваш во разговорот без да го прекинуваш“, вели таа. Причините се различни: интерес за она што се кажува, поттик другиот да продолжи, навика научена како „учтиво слушање“ или чист автоматизам.

Јапонците имаат збор за ова – аизучи, кратките реакции и гестови со кои покажуваш дека го следиш соговорникот. Тие го држат разговорот жив. Но да разбереш аргумент не значи да го прифатиш. Може внимателно да слушаш човек со кого целосно се разминуваш и пак да климаш.

Телото, сепак, не е сосема невино. Во 1980 година психолозите Гери Велс и Ричард Пети побарале од 72 учесници да слушаат порака и притоа да ја движат главата вертикално или хоризонтално. Оние чии движења личеле на климање потоа покажале поголема согласност со содржината. Тоа не значи дека мислењето автоматски се менува, но покажува дека гестот и ставот не се толку одвоени колку што ни се чини.

Понекогаш се клима од сосема друга причина: за да се создаде близина, да се избегне непријатност или да не се отвори судир. На работа, на семеен ручек, на состанок кај шефот – климањето е најевтиниот начин да поминеш неоштетен. Колку пати климна на нешто со кое не се согласуваше, само за да заврши разговорот?

Затоа бројот на климања не кажува ништо за нечија личност или емпатија. Влијаат довербата, културата и контекстот. Ако сакаш да знаеш дали некој навистина те слушал, гледај друго: дали запаметил детал од она што си го кажал, дали поставил прашање поврзано со тоа, дали подоцна се вратил на нешто што си го спомнал. Климањето е лесно. Паметењето е вистинскиот доказ.