Дизајнерката Ковадонга Родригез Кинтана го отвора домот во Мадрид: црни кадифени софи, скулптура од железнички прагови и светилки од рециклирани пластични шишиња

Ковадонга Родригез Кинтана е Галицијка што живее во Мадрид, правничка специјализирана за меѓународно право, со кариера во Брисел, Лондон и Буенос Аирес. Во 2015 година го основа брендот CLO, кој ги спојува модата, домот и предметите. Сега го отвора својот дом во Мадрид, заедно со ќерката Оливија Космен – и тој дом е најдобрата реклама за она што таа го продава.

Самата вели дека не сакала куќата да праќа некаква порака. Ја почитувала рационалистичката архитектура на зградата, нејзиното потекло и епохата, а потоа додала личен карактер и удобност. Домот е простран, но со топли агли, полн со лични предмети: слика од пријател, порцеланот од баба ѝ, сувенири од патувања.

Главниот салон. Просторот го водат две големи уметнички дела: дело од смола на Хорхе Кардарели и платно на Антонио Мурадо. Решеткасти врати од американски орев водат кон трпезаријата. Масичката за кафе е од гравирана кожа, софите се од црно кадифе, преку нив е преметнат шал од лен и свила на CLO, а скулптурата „Ver la vida“ е изработена од железнички прагови.

Вториот и третиот салон. Скулптурата „Тристан и Изолда“ е од рециклирано дрво, од антикварницата Merale. До неа стојат фотографија на Пас Хуристо од серијата „El Tiempo Deshace“ и маса од камен од Кампасперо и кожа. Во третиот салон, под сликата „Los Músicos de Falcön“, се фотелји од јаворово дрво, во зелено кадифе и кожа, од галеријата Tiempos Modernos.

Кујната и гардеробата. На шанкот стои шал на CLO и бокал Gordiola, ѕидот е со решеткаста облога во боја на цимет и смола од природни пигменти, светилката е од муранско стакло, а садовите се Sargadelos. Во гардеробата, два ормари од патиниран месинг со геометрија во стилот на арт деко ја опкружуваат конзолата од мермер, месинг и затемнето огледало, која потекнува од париска златарница. Над неа е сликата „Играчките на бадминтон“ од Бејкер, од 19 век.

Салонот со огледалата. Две огледала-близнаци од Sine Nomine, фотелји од волна во боја на графит и пругаст волнен кауч во тон на препечен леб. Мирни бои, богати материјали, ништо наметливо.

Градината и терасата. Езерце со локвањи, папирус и папрати, два трема – горниот како дневна, долниот како трпезарија – и базен со место за јадење под перфорирана пергола од кортен-челик, изработена од ковачи од Арганда. На терасата има маса со цинкова плоча и две светилки Chimbarongo на Алваро Каталан де Окон, изработени од рециклирани PET шишиња и плетени прачки.

Филозофијата зад сето ова таа ја нарекува „поврзување емоции“ и „емоционална следливост“: парчиња што се добри и убави, едноставни затоа што е отстрането сè што е непотребно. Шарите и геометријата се во центарот на брендот, а работата со шпанските занаетчии – текстил, вез, кожа, керамика, градежништво – е, според неа, начин тоа наследство да продолжи. CLO денес има изложбени салони во Милано и Њујорк.

За Оливија, која пораснала покрај брендот, вели дека сама треба да го најде својот пат; ако некогаш се приклучи, нека биде од сопствен интерес, со време и со почит. Самата сака градови, но ѝ треба природа, а рамнотежата ја наоѓа во домовите во Галиција, во музиката и во верата.

Што може да земе од ова некој со стан од 60 квадрати во Карпош? Не скулптурата од железнички прагови, туку принципот: да ја почитуваш архитектурата што си ја затекнал, наместо да ја бришеш, и домот да го полниш со предмети што значат нешто. Слика од пријател, порцеланот од баба, нешто донесено од пат. Тоа не се купува во бутик.