Nëntë vjet. Kaq ka kaluar nga 27 prilli 2017, dita kur një grup njerëzish hyri në Kuvend, sulmoi deputetë dhe gazetarë, dhe la pas pamje që Maqedonia nuk i harron - as në gjykata, as në rishpërndarjet politike. Por pyetja nëse drejtësia u dha vërtet ende rri pa një përgjigje të qartë.

Kryeministri Hristijan Mickoski, duke komentuar vendimin e Gjykatës së Apelit për rastin, deklaroi se „njerëz të pafajshëm u shpallën terroristë" dhe se bëhej fjalë për një montim politik të pushtetit të mëparshëm. Në të njëjtën kohë pranoi se „për atë vepër duhej të mbanin përgjegjësi" - pranim se ka pasur dhunë, por kontestim i kualifikimit. Vijë e hollë, qëllim i qartë.

Një pjesë e të dënuarve ende kërkon gjykim të ri. Rastet e gazetarëve të lidhura me 27 prillin ende janë ngecur në Apel. Padit vazhdojnë - mes tyre një padi nga Qendra kundër ish-prokurorës publike Katica Janeva për mënyrën se si ka vepruar në atë rast.

Përvjetori i nëntë nuk sjell mbyllje. Sjell shtresa të reja të të njëjtës pyetje: a ishte „E enjtja e përgjakshme" tentativë e grushtit të shtetit, montim politik, apo diçka në mes - dhe a është sistemi gjyqësor në gjendje të japë një përgjigje të pavarur nga ai që momentalisht mban pushtetin?

Maqedonia i njeh rregullat e veta të pashkruara: drejtësia vjen me vonesë, nëse vjen fare, dhe forma e saj varet shumë nga ai të cilit i përshtatet. Nëntë vjet më vonë, 27 prilli është një plagë e gjallë pikërisht për këtë.