Девет години. Толку поминаа од 27 април 2017, денот кога група луѓе влезе во Собранието, нападна пратеници и новинари, и остави сцени кои Македонија не ги заборави – ниту по судовите, ниту по политичките прераспределби. Но прашањето дали правдата е одмерена сè уште виси без јасен одговор.

Претседателот на Владата Христијан Мицкоски, коментирајќи ја одлуката на Апелацискиот суд по случајот, изјави дека „невини луѓе беа прогласени за терористи” и дека станувало збор за политичка монтажа на претходната власт. Во исто време призна дека „требаше за тој престап да одговараат” – признавање дека насилство имало, но оспорување на квалификацијата. Тенка линија, јасна намера.

Дел од осудените сè уште бараат ново судење. Новинарски случаи поврзани со 27 април сè уште стојат заглавени во Апелација. Тужбите продолжуваат – меѓу нив и тужба од Ченто против поранешниот јавен обвинител Катица Јанурова за постапувањето во тој случај.

Деветтата годишнина не носи затворање. Носи нови слоеви на исто прашање: дали „Крвавиот четврток” беше обид за државен удар, политичка монтажа, или нешто помеѓу – и дали судскиот систем е способен да даде одговор независен од тоа кој моментално ја држи власта?

Македонија ги знае своите ненапишани правила: правдата пристигнува со задоцнување, ако воопшто пристигне, и нејзиниот облик многу зависи од тоа кому му одговара. Девет години подоцна, 27 април е жива рана токму затоа.