I vetmi gjimnaz në Dibër, „28 Nëntori", në afatin e parë të regjistrimit regjistroi vetëm 32 nxënës - nga 238 vende të disponueshme. Një shifër që nuk është thjesht statistikë, por diagnozë për të ardhmen e një qyteti.

Shpërndarja është domethënëse: 7 nxënës në gjuhën mësimore maqedonase dhe 25 në shqip, nga gjithsej 44 të regjistruar në raundin e parë. Për krahasim, vitin e kaluar në të njëjtin afat u regjistruan 95 nxënës. Nga shkolla thonë se presin një përgjigje më të madhe në afatin e dytë të regjistrimit, të caktuar për 23 qershor, me një minimum të ulur pikësh.

Por shpresa në „afatin e dytë" është ngushëllim i hollë. Bankat e zbrazëta në Dibër janë pasojë e drejtpërdrejtë e diçkaje që të gjithë e shohin, por pak e thonë me zë - të rinjtë po ikin. Emigrimi, zhvendosja drejt qyteteve më të mëdha dhe zgjedhja gjithnjë e më e shpeshtë e shkollave të mesme profesionale në Shkup, Tetovë, Ohër dhe Strugë po i zbrazin mjediset e vogla.

Kur një gjimnaz nuk mund të mbushë as një të gjashtën e vendeve, ai nuk është problem i një shkolle - është sinjal se një qytet i tërë po mbetet ngadalë pa brezin e vet të ri. Dhe ndërsa pushteti qendror mburret me reforma në arsim, në Dibër pyetja është shumë më e thjeshtë dhe më e trishtë: për kë do të punojë shkolla nëse nuk ka kush të ulet në banka?