Cuca Gotor e ktheu një ish-fermë derrash pranë Madridit në shtëpi fshati: bibliotekë prej arre sipas modelit të shpellës së Betmenit dhe tapiceri e shekullit të 17-të

Cuca Gotor studioi modë në Paris, jetoi në Madrid dhe në vitet nëntëdhjetë punoi si dizajnere, mes tjerash edhe për Oscar de la Renta, para se të themelonte markën e vet. E pastaj zgjodhi fshatin. Me bashkëshortin José Villaseñor, me të cilin së shpejti feston 23 vjet martesë, bleu një ish-fermë derrash në Kastilia-La Mança, 40 deri në 60 minuta nga Madridi. Shpjegimi është praktik deri në palcë: shpenzimet më të ulëta të jetesës u lejojnë të kenë „dhjetë herë më shumë gjëra“.

Atje u shpërngulën para 21 vjetësh, rreth lindjes së vajzës Clotilde; vajza e dytë është Jimena, ndërsa zanatin e modës sot e vazhdon njëra prej tyre. Prona ka rreth tre hektarë, prej të cilëve dy janë ullishte. Vetë Cuca, kushërirë e Carmen Martínez-Bordiú dhe motër e Pocholos, shtëpinë e përshkruan si shtëpi fshati klasike dhe funksionale, të përzier me objekte krejtësisht bashkëkohore.

Historia tingëllon e njohur edhe në Ballkan, vetëm në drejtim të kundërt: ndërsa shumë fshatra zbrazen, një familje nga rrethet e Madridit me vetëdije zgjedh një fermë të vjetër dhe ullinj në vend të një banese në qendër. A është fshati arratisje vetëm për ata që mund ta përballojnë - apo është vendim që pret dikë ta marrë i pari?

Sallon me bibliotekë

Muret në sallon janë në ngjyrë rëre, tavanet kanë trarë prej druri të errët, ndërsa dyshemeja është me pllaka rustike prej balte të pjekur. Zemra e dhomës është biblioteka prej arre që e mbulon murin kryesor. Frymëzim ishte shpella e Betmenit - por në vend të një dere të fshehtë, çifti vendosi dyer të vërteta antike. Ka edhe një shkallë druri rrëshqitëse, një pikturë vaji natyrë e qetë në kornizë të praruar dhe një oxhak të muruar.

Qilimat persianë me motive gjeometrike të kuqe i ndajnë zonat, ndërsa divanët ngjyrë kremi dhe konzollat e ulëta e lënë dritën të kalojë nëpër hapësirë. Zgjidhje që nuk kërkon pallat: një qilim i madh mund të krijojë „dhomë brenda dhomës“ edhe në një banesë prej 60 metrash katrorë.

Kënd si muze

Në sallon varet një tapiceri e shekullit të 17-të me motive botanike të gjelbra dhe të arta, e vendosur mbi lëkurë bordo. Pranë saj qëndrojnë një tryezë e rrumbullakët me karrige, një vitrinë-bar antike mbi një arkë të zbukuruar dhe një konzollë me objekte argjendi dhe brokë koleksionistësh.

Dhoma e ngrënies

Tryeza ovale në ngjyrë fildishi ka këmbë të tornuara dhe është e rrethuar me karrige në stilin e Luigjit XVI, të veshura me kadife të kuqe. Mbi të qëndron një shandan argjendi me disa krahë dhe qirinj në ngjyrë të gjelbër myshku. Një vitrinë prej arre ruan porcelan dhe qeramikë të trashëguar, ndërsa në muret e verdha varen në mënyrë simetrike piktura në korniza të praruara.

Historia familjare është fjalë për fjalë e ekspozuar. Në një vitrinë të punuar sipas masës qëndrojnë një relikt i papës Luna, me të cilin Cuca ndan një degë të familjes së babait, dhe një veshje e vjetër priftërore me qëndisje me fije ari.

Dhomat e gjumit dhe banjoja

Dhoma kryesore e gjumit ka shtrat në stil kolonial me kokë prej hekuri të farkëtuar, shufra bronzi, medaljone prej bronzi të vjetëruar dhe baldakin të bardhë pambuku, mbi mure të verdha të buta. Qilimi persian me ngjyra të zbehta shkrihet me dyshemenë.

Në banjo bashkohen druri, mermeri dhe qeramika e punuar me dorë: lavaman i dyfishtë sipas masës me dyer me rrjetë dhe pllakë të bardhë mermeri, pllaka balte të pjekur rreth pasqyrës, kavanoza qelqi, fibra bimore të thara dhe peshqirë me monogram. Dhoma e mysafirëve ka koka shtrati prej arre të errët me vija të drejta, arka dhe komodina, mbulesa me motive lulesh, një stol të kapitonuar, një batanije me kuadrate ngjyrë bakri dhe një qilim ngjyrë mjedre.

Jeta jashtë

Jashtë, dyshemeja është prej balte të pjekur, mobiliet janë prej druri masiv, ndërsa pergolat janë të mbuluara me hardhi. Nga tavani i hajatit varet një skulpturë prej hekuri të farkëtuar e Fernando Suárezit, ndërsa mbi një tryezë të vogël qelqi qëndron një skulpturë prej lulesh të thara në llamarinë të ndryshkur.

Kjo nuk është shtëpi katalogu. Është shtëpi që u mblodh për 21 vjet, objekt pas objekti, me zgjidhje që kushdo mund t'i huazojë: qilimi që e ndan dhomën në zona, ngjyra e ngrohtë e mureve që e zbut dritën, dera e vjetër që merr sërish punë.