Pallati Doria Pamphilj në Romë ka mbi 1.000 dhoma, dhe princeshën që e ruan e kanë birësuar nga një jetimore në Londër: në shtëpi me Velázquez, Caravaggio dhe Tizianin

Në zemër të Romës, në rrugën elegante Via del Corso, një bllok i tërë i qendrës historike zihet nga Palazzo Doria Pamphilj. Aty ndodhet Galeria e famshme, një nga koleksionet private më të rëndësishme të artit në botë. Pallati është në duart e familjes që nga shekulli XV dhe është rinovuar deri në fund të shekullit XIX. Sot për të kujdesen princesha Gesine Doria Pamphilj dhe bashkëshorti i saj Massimiliano Floridi. Për ta, megjithatë, ky nuk është para së gjithash muze, por shtëpi - që, rastësisht, është edhe muze.

Mbi një mijë dhoma, e shtëpi është vetëm një krah

Pallati ka më shumë se 1.000 dhoma, nga të cilat vetëm një pjesë është e hapur për publikun, dhe është një nga pallatet më të mëdha të banuara në Romë. Çifti jeton në krahun më intim, me kopsht privat, të ndarë nga shtegu i vizitorëve. Aty kalojnë tri ditë në javë, ndërsa pjesën tjetër të vitit e jetojnë në shtëpinë e tyre në fshat. Del se edhe princeshat kanë shtëpi fundjave - vetëm se banesa e tyre në qytet ka një mijë dhoma.

Në pjesën private nuk ka ftohtësi muzeu. Dhoma Angleze, me portretin e Mary Alethea Talbot, konteshë e Shrewsbury-t, shërben për shoqërim. Tavolina e madhe e ngrënies është shtruar me takëm viktorian, porcelan Meissen dhe kristal Baccarat. Oxhakun e zbukuron një peizazh i Pietro Testës, ndërsa nëpër dhoma qëndrojnë skulptura, një klavikembal dhe shtretër në tone të ngrohta të kuqe - hapësira ku jetohet, jo vetëm shikohet.

Papa që varet në një kabinet të vogël

Vepra më e famshme në pallat nuk qëndron në një sallë të madhe, por në një kabinet të vogël. Është portreti i papës Inocenti X nga Diego Velázquez, paraardhës i familjes - një nga veprat portretistike më të rëndësishme të shekullit XVII. Në dhomat e tjera varen vepra të Caravaggios dhe Tizianit, qëndrojnë skulptura romake, ka një banjë të zbukuruar nga Annibale Angelini, ndërsa në sallën kryesore dominon „Dedali dhe Ikari“ i Ludovico Lanës.

Një rojtare e birësuar

Historia e Gesines është ndoshta pjesa më e pazakontë e gjithë pallatit. Në vitet gjashtëdhjetë, nga një jetimore katolike në Londër, e birësuan princesha Orietta Doria Pamphilj dhe oficeri britanik i marinës Frank Pogson. Në të njëjtën mënyrë u birësua edhe vëllai i saj Jonathan. Prindërit e rritën që të ishte „rojtare“ e trashëgimisë familjare - diçka që ata e shihnin si përgjegjësi, jo si privilegj. Në shtëpi kultivoheshin ekumenizmi dhe mëshira, ndërsa nëna e saj për rreth 40 vjet bëri vullnetarizëm në një organizatë joqeveritare të lidhur me FAO-n.

Gesine studioi menaxhim biznesi dhe drejtoi pronat e familjes. Arsim formal në histori të artit nuk ka, përveç atij nga shkolla. Kur babai i saj u sëmur në vitin 1991, ajo mori përsipër dhënien me qira dhe mbikëqyrjen e restaurimeve. Një princeshë që e drejton një pallat si sipërmarrje biznesi - dhe këtë e thotë hapur.

Muzeu që humbte para

Kur u martua me Massimilianon në vitin 1992, ai mori përsipër drejtimin e muzeut, i cili atëherë punonte me humbje. Gesine pranon se në një moment propozoi që muzeu të mbyllej për publikun dhe të hapej vetëm me paralajmërim paraprak. Massimiliano e bindi familjen që në vend të kësaj të provonte ndryshime - dhe financat e muzeut u përmirësuan. Ajo e quan „shkëmbin“ e saj dhe thotë se plotësojnë njëri-tjetrin: ajo është praktikja, ai shpirti artistik.

Massimiliano është dhjak i përhershëm në Kishën Katolike dhe shërben në meshë në kapelën e pallatit, ku ndodhen një afresk i Tommaso Minardit dhe një kryq prej fildishi mes relikeve. Të dy u njohën pas një koncerti në Oratorio del Gonfalone në Romë dhe u martuan brenda një viti. Para kësaj, ai kishte qenë vullnetar në Caritas të Romës, u ndante ushqim të pastrehëve dhe punonte me të rinj të varur nga droga.

Katër vajza dhe asnjë në biznes - për momentin

Çifti ka katër vajza. Anna punon në organizimin e eventeve dhe pritet t'i bashkohet galerisë. Orietta po trajnohet për bibliotekare që ta katalogojë bibliotekën e vjetër në Piazza Navona. Elisa është këngëtare dhe autore këngësh që interesohet për muzikoterapinë, ndërsa Irene përfundoi studimet master për muzikal në Londër dhe ëndërron skenat e West End-it. Asnjëra ende nuk punon drejtpërdrejt në biznesin familjar.

Pallati ndërkohë jeton edhe jashtë mureve të Galerisë: ekspozita të artit bashkëkohor, promovime librash dhe koncerte të lidhura me veprat që familja i ka mbështetur ndër shekuj. Partneriteti i ri me Operën e Romës vuri në skenë oratorion e Händelit „Il Trionfo del Tempo e del Disinganno“, libretin e së cilës e shkroi paraardhësi, kardinali Benedetto Pamphilj.

Askush prej nesh nuk ka një Velázquez në korridor, por mësimi nga Via del Corso vlen edhe për një banesë gjashtëdhjetë metra katrorë: shtëpia nuk është muze nëse në të nuk jetohet, dhe trashëgimia është punë, jo trofe. Sa shtëpi familjare rrënohen sepse të gjithë duan të jenë trashëgimtarë, e askush nuk do të jetë rojtar?