Понекогаш најтешките битки не се на теренот. Додека Франција се бори за место во финалето на Светското првенство, нејзиниот селектор Дидие Дешам ја водеше екипата носејќи болка што ниту еден трофеј не ја мери – на 29 јуни, среде турнирот, му почина мајката.

Дешам се врати во Франција на погребот, а потоа повторно се приклучи на екипата. Тагата ја претвори во работа – можеби единствениот начин што го знае човек што целиот живот го поминал во ритамот на натпревари и подготовки. Малкумина би нашле сила да седнат на клупата само неколку дена откако закопале родител.

Дешам не е случаен човек. Роден во Бајона и одгледан во Англет, тој носи длабоки баскиски корени – неговиот татко Пјер бил професионален рагбист. „Сакам да одам да гледам меч на пелота, иако немам многу прилики”, вели селекторот за домашните традиции што му се во крвта. А неговиот тренерски биланс зборува сам: светски шампион во 2018, финалист во 2022, трето место на европскиот шампионат.

Пред полуфиналето против Шпанија, Дешам остана смирен и со почит кон противникот: „Добро ја познаваме Шпанија, таа е актуелен европски шампион.” Човек што знае и да победи и да загуби – а сега покажува дека знае и да работи додека внатре го носи најтешкиот товар. Тоа е приказна што секој на Балканот, каде семејството е сè, ја разбира без ниту еден збор превод.