Vitrina me servisin e mirë zinte një mur të tërë dhe shërbente një herë në vit: çfarë e zëvendëson sot

Kushdo që është rritur në një banesë ballkanike e njeh atë mobilie. E madhe, deri në tavan, me vitrina, me module të larta dhe dyer që mbulojnë një mur të tërë. Brenda rrinte servisi „i mirë“, gotat, albumet familjare, librat dhe ata çarçafë që dilnin vetëm për festë. Ishte e dobishme - por i përgjigjej një mënyre jetese që nuk është më e jona.

Dizajnerja e interierit Laura Martínez e formulon pa sentimentalizëm: „Më shumë sesa zhduken mobiliet e mëdha, ndryshon mënyra si e jetojmë dhomën e ndenjes.“ Vite më parë, thotë ajo, dhoma e ndenjes sillej rreth një mobilieje të madhe që zinte një mur të tërë. Tani prioritetet janë të tjera - hapësirë e hapur, dritë, dhe mobilie që shoqërojnë në vend që të imponohen.

Mobilia e madhe nuk e përcakton më dhomën

Dhoma e ndenjes pushoi së qeni hapësirë ekspozimi dhe u bë hapësirë që jetohet vërtet. Aty ha, punon, pushon, pret miq, sheh film. Një copë e vetme që zë gjithë frontin është shumë e papërshtatshme për të gjitha këto.

„Në studion tonë rrallë projektojmë një mobilie të vetme që zë një mur të tërë“, thotë Martínez. Në vend të kësaj, e shpërndajnë ruajtjen dhe montojnë mobilie me porosi aty ku janë realisht të nevojshme. Çelësi është që arkitektura të ketë prani dhe të mos mbetet krejtësisht e mbuluar.

Komoda e ulët e liron murin kryesor

Komoda e ulët është zëvendësimi praktik i mobiliesh tradicionale. Në të hyn servisi, lojërat shoqërore, batanijet, dokumentet, mbulesat e tavolinës. Meqë nuk arrin deri në tavan, liron një pjesë të madhe të murit dhe dhoma duket më e gjerë.

„Shumë herë heqja e një mobilieje të madhe nuk do të thotë humbje kapaciteti ruajtjeje, por fitim hapësire, drite dhe një ndjesie qetësie që e transformon plotësisht dhomën e ndenjes“, thotë dizajnerja. Komoda pranë ngrënies mund të mbajë servisin e përditshëm, ndërsa një mobilie tjetër e ulët pranë divanit - tekstilet dhe sendet e vogla.

Muri bosh si vendim, jo si lëshim

Kjo është pjesa që këtu pranohet më vështirë. „Gjithmonë them se edhe muri bosh është pjesë e dizajnit“, thotë Martínez. Ekziston një prirje e fortë të mendohet se muri bosh është i pashfrytëzuar, kur shpesh është pikërisht e kundërta.

Problemi shfaqet kur përpiqesh ta mbushësh çdo qoshe bosh me raft, modul ose dollap. Lëri sipërfaqet të pazëna dhe dhoma bëhet më e ndritshme. Ekuilibri mes asaj që fsheh dhe asaj që lë në pah është ajo që e bën një banesë të jetueshme.

Mobilia e varur e hap dyshemenë

Mobiliet për televizor që varen nga muri e bëjnë dhomën të duket më e lehtë. Kur janë ngritur nga dyshemeja, dyshemeja shihet e pandërprerë dhe zvogëlohet efekti i bllokut. Praktikisht, në mobilien e mbyllur fshihen kabllot, prizat dhe aparatet.

„Përdorim shumë mobilie të varura sepse e lënë dyshemenë të dukshme dhe dhoma e ndenjes duket automatikisht më e gjerë“, shpjegon Martínez. Nëse dhoma është e ngushtë, zgjidh një model të cekët dhe shmang fasadat me shumë doreza ose relieve. Dizajni i lëmuar, në dru të çelët ose llak mat, përshtatet më mirë.

Para se të blesh, hap dyert e asaj që ke

Shumë mobilie të mëdha mbeten nga zakoni, jo nga nevoja. Para se të kërkosh alternativë, hap dyert dhe sirtarët dhe shih çfarë përdor vërtet. „Shumë herë zbulojmë se ato mobilie të mëdha ekzistonin sepse shtëpitë funksiononin ndryshe më parë“, thotë dizajnerja - brenda ruheshin dy servise, dy garnitura gotash, pajë, mbulesa që mezi përdoreshin, madje edhe kujtime familjare që kalonin brez pas brezi.

Nuk bëhet fjalë të hidhet gjithçka, por të vendoset çfarë të duhet pranë dore dhe çfarë mund të zhvendoset në një pjesë tjetër të shtëpisë.

Ruajtja shkon aty ku përdoret

Çdo send në dhomën ku e përdor - ky është gjithë rregulli. Servisi i përditshëm në kuzhinë ose në komodën pranë ngrënies. Batanijet në një stol me sënduk pranë divanit. Librat që lexon në një raft të ulët.

Ndër zgjidhjet që Martínez përdor janë stoli me ruajtje, mobilia e ulët për televizor dhe mobiliet me porosi në dhoma të tjera. „Kur ruajtja është menduar mirë, zakonisht na duhen shumë më pak mobilie sesa imagjinonim“, përfundon ajo.

Copa që flasin të njëjtën gjuhë

Zëvendësimi i një kompleti muror me disa mobilie nuk do të thotë përzierje pa plan. Komoda, mobilia e televizorit, vitrina dhe tavolinat ndihmëse nuk duhet të jenë identike, por duhet të ndajnë një logjikë: „materiale, përmasa, ngjyra dhe të njëjtën gjuhë estetike që dhoma e ndenjes të perceptohet si e tërë“.

Përsërit një dru, ruaj të njëjtat tone të ngrohta ose zgjidh profile metalike me të njëjtin finish. Dhe shmang shtimin e mobilieve sepse janë me zbritje ose sepse fizikisht futen në ndonjë hapësirë. Fjalia që thotë Martínez ia vlen të ngjitet në frigorifer: „Dhomë ndenjeje elegante nuk është ajo me më shumë mobilie, por ajo që ka vetëm të nevojshmet.“

Finishi, drita dhe ajo që mbetet

Që dhoma të duket më e ndritshme, nuk mjafton të zgjedhësh mobilie të vogla. Martínez i drejtohet materialeve natyrore dhe finisheve mat. Drurët e çelët dhe llaqet në të bardhë të thyer, ngjyrë rëre ose gri-bezhë „sjellin shumë ngrohtësi pa e mbingarkuar hapësirën“. Shmang shkëlqimin e tepërt nëse do një efekt të qetë - ai i shumëfishon reflekset dhe e bën rrëmujën më të dukshme.

Por mbi të gjitha ajo vë një faktor: „Mbi çdo material, ka një faktor që e ndryshon plotësisht hapësirën - ndriçimi.“ Drita e planifikuar mirë e ngre edhe dhomën e ndenjes më të thjeshtë.

Kurse personaliteti? Ai nuk varet nga madhësia e mobilieve. Mund të jetë në një vepër arti, në një llambë të veçantë, në një copë të trashëguar, në një kolltuk me karakter. „Dhomë e bukur ndenjeje është ajo ku e njeh familjen para se ta takosh“, thotë Martínez. Kjo është një fjali që këtu godet më fort sesa autorja ndoshta e imagjinoi - sepse këtu vitrina me servisin e mirë ishte gjatë pikërisht përpjekja për të treguar një familje që ende nuk ishte njohur.