Të hënën në mëngjes Irani zhvilloi një valë sulmesh raketore ndaj bazave ushtarake amerikane në Jordani, Bahrein dhe Kuvajt - përshkallëzimi më i fundit që shemb marrëveshjen e brishtë të armëpushimit mes Uashingtonit dhe Teheranit. Por mes asaj që pretendon Irani dhe asaj që ndodhi vërtet, ka një hendek të madh që ia vlen të shihet me qetësi.

Garda Revolucionare iraniane u mburr se kishte shkatërruar depot e karburantit dhe municionit të bazës ajrore „Princ Hasan“ në Jordani, qendrat komanduese për dronë në Bahrein dhe sistemet e mbrojtjes ajrore në Kuvajt. Sipas njoftimeve të tyre, tingëllon sikur Amerika është në gjunjë.

Realiteti në terren është ndryshe. Sipas burimeve të pavarura, katër raketat që hynë në hapësirën ajrore të Jordanisë u kapën dhe u rrëzuan - pa të lënduar dhe pa dëm material të raportuar. Në Bahrein u dëgjuan sirenat e alarmit, banorët u thirrën të strehoheshin, por dëm i konfirmuar në kapacitetet amerikane deri tani nuk ka. Me fjalë të tjera, pretendimet për një „ushtri të shkatërruar“ mbeten pikërisht kaq - pretendime të njërës palë.

Ky është një model që e njeh kushdo që ndjek luftërat: secila palë i fryn sukseset e veta dhe i minimizon humbjet. Prandaj rregulli i parë kur lexon njoftime ushtarake është të pyesësh - kush e thotë këtë dhe çfarë përfiton nga fakti që tingëllon më fort seç është?

Konteksti më i gjerë është shqetësues. Lufta shpërtheu në fund të shkurtit me sulme amerikano-izraelite në të cilat humbi jetën udhëheqësi suprem iranian, dhe që atëherë zhvillohet me ndërprerje dhe përpjekje për armëpushim që vazhdimisht dështojnë. Para këtij përgjigjeje iraniane, forcat amerikane zhvilluan edhe një valë sulmesh ndaj Iranit - dhjetëra objektiva, përfshirë sistemet e mbrojtjes ajrore, radarët bregdetarë dhe kapacitetet për raketa e dronë.

Për Ballkanin, ky nuk është një lajm aq i largët sa duket. Çdo përshkallëzim në Lindjen e Mesme godet çmimet e naftës dhe gazit - e kjo do të thotë faturat tona për karburant dhe rrymë. Një luftë që zhvillohet mijëra kilometra larg nesh megjithatë e gjen rrugën deri te xhepat tanë. Pyetja është nëse fare dikush dëshiron që kjo luftë të mbarojë, apo të gjithë thjesht presin që pala tjetër të tundet e para.