Во Неготинско и во Тиквешијата грозјето останува по лозјата. Вранецот не се откупува, а дел од лозарите веќе почнале да ги сечат и да ги копаат сопствените насади – лози во кои вложувале години.

Опозицијата бара од Владата итна интервенција и предлага три конкретни мерки: зголемување на откупната цена за пет денари по килограм, укинување на осумпроцентниот попуст што, според нив, се бара при побрза исплата, и интервентен откуп од страна на државата на црното грозје што ќе остане непродадено.

Кога лозарот го сече сопственото лозје

Сликата на лозар што копа лоза не е политичка метафора. Тоа е економска пресуда. Лозовиот насад бара три до четири години пред да даде вистински род; никој не го уништува од инает. Се уништува кога сметката повеќе не се затвора – кога трошокот за одржување надминува сè што родот може да донесе.

И тоа не е проблем на една реколта. Извадена лоза не се враќа со една подобра сезона. Кога Тиквешијата ќе изгуби еден дел од насадите, тој дел го нема наредната деценија – а Тиквешијата е она што името „македонско вино“ го прави да значи нешто надвор од границите.

Тишината на локалната политика

Од опозицијата го поставуваат и прашањето каде е неготинскиот пратеник во моментов кога на лозарите им е најпотребен, потсетувајќи дека истиот тој, додека партијата била во опозиција, снимал видеа и жестоко ги напаѓал тогашните политики кон лозарството.

Тоа е стар балкански образец и не е врзан за една партија. Лозарското прашање е гласно кога се е во опозиција и тивко кога се дојде на власт. Секоја есен истата приказна се повторува со сменети улоги, а лозарот стои на истото место со истата берба.

Она што им недостига на лозарите не е сочувство. Тоа е откупна цена што ја покрива работата и купувач што ќе се појави пред грозјето да пропадне. Спорот за пет денари по килограм во Влада и Собрание трае со недели. На лозјето, тие недели се разликата меѓу берба и багер.