Kur një shtet fillon të godasë tankerë në Ngushticën e Hormuzit, kjo nuk është incident lokal. Kjo është dorë e vënë në fyt të ekonomisë botërore, sepse nëpër atë ngushticë kalon një e pesta e naftës botërore.

Garda Revolucionare iraniane njoftoi se forcat e saj kishin goditur dy anije amerikane dhe tetë tankerë nafte në ngushticë. Në kumtesën e transmetuar nga një agjenci lajmesh iraniane thuhet se marina i sulmoi anijet „si përgjigje ndaj agresionit dhe ligësisë së ushtrisë terroriste amerikane“. Edhe dhjetë anije të tjera u sulmuan sepse, sipas Teheranit, u përpoqën të kalonin nëpër një „zonë të ndaluar dhe të pasigurt“ - përpjekje që gjoja ishte nxitur dhe mbështetur nga Uashingtoni.

Nga ana amerikane, historia tregohet së prapthi. Komanda Qendrore e SHBA-së njoftoi se kishte shkatërruar pesë tankerë nafte iranianë, si përgjigje ndaj faktit që Irani në ditët e mëparshme dy herë kishte goditur një anije luftarake amerikane me raketa balistike. Anija, thonë, i shmangu me sukses përpjekjet për sulm dhe vazhdoi patrullimin. „Asnjë pjesëtar i personelit amerikan nuk është lënduar“, thuhet në publikimin e tyre.

Dy kumtesa, asnjë sy i pavarur

Vëreni çfarë mungon këtu. Të dyja palët njoftojnë për sukseset e veta, askush nuk njofton për humbjet e veta, dhe nuk ka burim të pavarur që numëron anijet e goditura. Irani thotë se ka goditur rreth dhjetë. SHBA thonë se kanë shkatërruar pesë tankerë iranianë dhe se anija e tyre është e paprekur. Njëri nga të dy nuk e thotë të gjithë të vërtetën, e ndoshta asnjëri.

Ajo që nuk është kontestuese është se Teherani pretendon se ngushtica mbetet nën „mbikëqyrjen e tij të fortë dhe autoritative“. Kjo është fjali e shkruar për tregjet, jo për ushtrinë. Ngushtica e Hormuzit është vendi më i ngushtë në tregtinë botërore me naftë, dhe çdo kumtesë që i thotë industrisë detare se rruga është e pasigurt, vlen më shumë se një raketë e lëshuar.

„Flota në hije“ iraniane - tankerët me të cilët Teherani i anashkalon sanksionet - tani për herë të parë është objektiv i drejtpërdrejtë. Kjo është fazë e re. Deri tani sanksionet zbatoheshin me dokumente dhe lista; tani zbatohen me eksploziv. Kur njëra palë fillon t'i fundosë anijet e tjetrës në vend që t'i shënojë në regjistër, kthimi te letra bëhet i vështirë.

Mbetet të shihet sa gjatë do të zgjasë ky shkëmbim kumtesash para se dikush të llogarisë se një anije e fundosur është më e lirë se edhe një tërheqje. Ballkani e njeh këtë skenë: dy palë që shpallin fitore, asnjë që pranon humbje, dhe një hartë që ngadalë ndryshon ndërsa të gjithë shohin te kumtesat.