Иран удри по американски бази во три земји: што навистина погоди, а што остана само тврдење

Иран во понеделник изутрина изведе бран ракетни удари врз американски воени бази во Јордан, Бахреин и Кувајт – најновата ескалација што ја руши кревката примирна спогодба меѓу Вашингтон и Техеран. Но помеѓу она што Иран го тврди и она што навистина се случи, има голем јаз што вреди да се погледне трезвено.

Иранската Револуционерна гарда се пофали дека уништила складишта за гориво и муниција на воздухопловната база „Принц Хасан” во Јордан, командни центри за дронови во Бахреин и системи за противвоздушна одбрана во Кувајт. По нивните соопштенија, звучи како да е Америка на колена.

Реалноста на терен е поинаква. Според независни извори, четирите ракети што влегле во воздушниот простор на Јордан биле пресретнати и соборени – без повредени и без пријавена материјална штета. Во Бахреин се огласиле сирените за тревога, жителите биле повикани да се засолнат, но потврдена штета на американските капацитети засега нема. Со други зборови, тврдењата за „уништена армија” остануваат токму тоа – тврдења на едната страна.

Ова е образец што секој што следи војни го препознава: секоја страна ги надувува своите успеси и ги минимизира загубите. Затоа првото правило кога читаш воени соопштенија е да прашаш – кој го кажува ова и што има од тоа да звучи погласно отколку што е?

Поширокиот контекст е загрижувачки. Војната избувна кон крајот на февруари со американско-израелски удари во кои загина иранскиот врховен водач, а оттогаш се води со прекини и обиди за примирје што постојано пропаѓаат. Пред овој ирански одговор, американските сили извеле уште еден бран удари врз Иран – по десетици цели, вклучувајќи противвоздушни системи, крајбрежни радари и капацитети за ракети и дронови.

За Балканот, ова не е далечна вест колку што изгледа. Секоја ескалација на Блискиот Исток удира по цените на нафтата и гасот – а тоа значи по нашите сметки за гориво и струја. Војната што се води илјадници километри од нас сепак наоѓа пат до нашите џебови. Прашањето е дали некој воопшто сака оваа војна да заврши, или само сите чекаат другиот прв да попушти.