Fjalia është e shkurtër dhe nuk lë hapësirë për interpretim. I pyetur për planet e qeverive evropiane për të dërguar ushtarë në Ukrainë, presidenti rus Vladimir Putin u përgjigj se kjo do të thotë luftë me Rusinë. Jo „përshkallëzim“, jo „kërcënim serioz“, jo ndonjë nga shprehjet diplomatike pas të cilave zakonisht fshihet një porosi gjysmë e zbrazët. Luftë.

Deklarata ra gjatë vizitës së tij në Indi, ndërsa në të njëjtën frymë Putini pretendonte edhe se Moska nuk ka kurrfarë synimi ta sulmojë Evropën. Të dyja fjalitë qëndrojnë njëra pranë tjetrës dhe pikërisht kjo e bën historinë interesante. Nuk i kërcënohemi askujt, por nëse vini - kjo është luftë. Nëse e keni dëgjuar këtë logjikë diku më parë, nuk jeni vetëm. Ballkani këtë retorikë e di përmendsh.

Ku saktësisht është tërhequr vija

Disa shtete evropiane prej muajsh bisedojnë për garanci afatgjata sigurie për Ukrainën, ndërsa një nga opsionet që përmendet është prania e ushtarëve evropianë në territorin ukrainas. Deri tani kjo ishte diçka për të cilën flitej me kusht - po sikur, në ç'kushte, pas çfarë marrëveshjeje paqeje. Me këtë deklaratë Moska i jep asaj pyetjeje një përgjigje shumë më konkrete se deri tani.

Dallimi që e tërheq Putini është thelbësor: dërgesat e armëve, paratë, trajnimet - të gjitha këto Rusia i trajton si vazhdim të gjendjes ekzistuese. Ushtarët evropianë në terren, sipas tij, nuk janë më ndihmë për Kievin por përplasje e drejtpërdrejtë mes Rusisë dhe Evropës. Pyetja që mbetet pa përgjigje është kush saktësisht e vlerëson atë kufi dhe me çfarë kriteri.

Historia si argument

Pjesa tjetër e paraqitjes ishte ushtrim në shpjegim historik. Putini i ktheu orët prapa deri te shpërbërja e Bashkimit Sovjetik, kur, siç pretendon, Perëndimi arriti në përfundimin se nuk kishte më kundërshtar serioz dhe se interesi rus mund të injorohej. Prej andej, sipas rrëfimit të tij, gabimet u rritën „si topi i dëborës“ - terroristë në Kaukaz, separatistë, e tani Ukraina.

Iu kthye edhe G8-tës, ku Rusia ishte anëtare, por sipas mendimit të tij kurrë nuk u trajtua barabar. „Ai nuk ishte anëtarësim i plotë. Unë të gjitha ato i pashë shkëlqyeshëm“, tha. Kjo fjali është më interesante se sa duket në shikim të parë, sepse përshkruan një ndjenjë të mirënjohur për këdo që me vite pret para ndonjë dere perëndimore dhe pyet veten a do ta hapë dikush fare.

Viti 2014 dhe gjithçka që erdhi pas

Pika kyçe në rrëfimin e tij mbetet largimi i Viktor Janukoviçit. Putini nuk u përpoq ta mbronte pushtetin e tij - pranoi se kishte pasur shumë gabime dhe bazë për pakënaqësi mes qytetarëve. Por, shtoi, Janukoviçi ishte kundër hyrjes së Ukrainës në NATO, ndërsa menjëherë pas largimit të tij Kievi e vuri anëtarësimin në Aleancë si qëllim. Kjo është, sipas presidentit rus, shkaku i vërtetë i gjithçkaje që pasoi.

Se kjo është versioni rus i ngjarjeve nuk kontestohet dhe nuk duhet paraqitur si diçka tjetër. Por ia vlen të vërehet se çfarë i shërben ky version tani: e gjitha çon në një vend, te pohimi se përgjegjësia është te pala tjetër dhe se çdo hap i radhës i Evropës është provokim, e jo mbrojtje.

Pse kjo na prek

Ballkani ka histori të gjatë dhe të pakëndshme me momentet kur një fuqi shpall se ku saktësisht është vija e saj e kuqe, ndërsa pala tjetër vendos se kjo është bllof. Rrallë ka përfunduar mirë. Nga Shkupi gjërat duken të thjeshta: çdo zgjerim i këtij konflikti do të thotë buxhete më të mëdha ushtarake, më pak para për gjithçka tjetër dhe edhe një vit në të cilin politika evropiane mendon vetëm për lindjen.

Porosia nga India është e qartë në atë që pohon dhe krejtësisht e paqartë në atë që vjen pas. Moska thotë se nuk do luftë me Evropën dhe njëkohësisht shpjegon si saktësisht do të fillonte ajo luftë. Kush në Bruksel do ta lexojë atë si paralajmërim, e kush si ftesë për verifikim?