Lufta kundër Iranit papritmas mori një adresë evropiane. Irani zyrtarisht akuzoi NATO-n për bashkëfajësi në atë që e përshkruan si operacion të paligjshëm amerikano-izraelit kundër territorit të tij - dhe shkak për akuzën është një deklaratë e vetë sekretarit të përgjithshëm të aleancës, Mark Rute.

Në një intervistë në një televizion amerikan, Rute zbuloi se 500 avionë amerikanë u ngritën nga bazat amerikane në Itali në mbështetje të operacionit të quajtur „Epic Fury", nisur më 28 shkurt. Sipas tij, operacioni përfshiu mes 4.000 dhe 5.000 fluturimesh luftarake nga bazat evropiane, ndërsa krahas Italisë, si pjesëmarrëse emëroi edhe Rumaninë - Bukureshti, tha ai, madje i uli fluturimet komerciale për t'u bërë vend rimbushjes me karburant të avionëve.

Zëdhënësi iranian Esmail Bagai e shfrytëzoi menjëherë pranimin. „Sekretari i përgjithshëm i NATO-s i identifikoi shprehimisht Italinë dhe Rumaninë si pjesëmarrëse në agresionin kundër Iranit", shkroi ai, duke e cilësuar atë si „pranim të bashkëfajësisë aktive në një luftë të paligjshme agresive". Bagai kërkoi që të dy vendet evropiane t'u shpjegojnë qytetarëve të tyre dhe botës pse janë të përfshira.

Italia shpejt i mohoi fjalët e rënda, duke pretenduar se kishte lejuar vetëm „fluturime teknike dhe logjistike", jo operacione me qindra avionë luftarakë. Manovër klasike diplomatike - të jesh brenda, dhe njëkohësisht të mos jesh fare plotësisht brenda.

Për Ballkanin kjo nuk është lajm abstrakt. Kur një aleancë në të cilën bëjnë pjesë edhe fqinjët tanë pranon hapur se i vë bazat e veta në dispozicion për një luftë kundër një vendi të tretë, pyetja bëhet konkrete: ku përfundon „mbështetja logjistike" dhe ku fillon pjesëmarrja në luftë? Dhe kush i pyet qytetarët e atyre vendeve nëse pranojnë që territori i tyre të jetë pistë nisjeje për konfliktin e dikujt tjetër?