İran'a karşı savaş birden bir Avrupa adresi edindi. İran, topraklarına karşı yürütülen ve yasadışı bir Amerikan-İsrail operasyonu olarak nitelediği eyleme suç ortaklığı yapmakla NATO'yu resmen suçladı - suçlamanın vesilesi ise ittifakın genel sekreteri Mark Rutte'nin bizzat yaptığı bir açıklama.

Bir Amerikan televizyonundaki söyleşide Rutte, 28 Şubat'ta başlatılan „Epic Fury" adlı operasyona destek için İtalya'daki ABD üslerinden 500 Amerikan uçağının havalandığını açıkladı. Ona göre operasyon, Avrupa üslerinden 4.000 ila 5.000 savaş uçuşunu kapsadı; İtalya'nın yanı sıra katılımcı olarak Romanya'yı da adıyla andı - Bükreş'in, uçakların havada yakıt ikmaline yer açmak için ticari uçuşları bile azalttığını söyledi.

İranlı sözcü İsmail Bağai bu itirafı hemen kullandı. „NATO genel sekreteri, İran'a karşı saldırıda İtalya ve Romanya'yı açıkça katılımcı olarak tanımladı", diye yazdı ve bunu „yasadışı bir saldırgan savaşta aktif suç ortaklığının itirafı" olarak niteledi. Bağai, iki Avrupa ülkesinin kendi vatandaşlarına ve dünyaya neden işin içinde olduklarını açıklamasını talep etti.

İtalya ağır sözleri hızla reddetti; yalnızca „teknik ve lojistik uçuşlara" izin verdiğini, yüzlerce savaş uçağının operasyonlarına değil, öne sürdü. Klasik bir diplomatik manevra - hem içeride olmak, hem de tam olarak içeride olmamak.

Balkanlar için bu soyut bir haber değil. Komşularımızın da üye olduğu bir ittifak, üslerini üçüncü bir ülkeye karşı yürütülen bir savaşın emrine verdiğini açıkça kabul ettiğinde, soru somutlaşıyor: „lojistik destek" nerede biter, savaşa katılım nerede başlar? Ve o ülkelerin vatandaşlarına, topraklarının başkasının çatışması için bir kalkış pisti olmasına razı olup olmadıklarını kim soruyor?