Garda Revolucionare iraniane njoftoi se herët në mëngjes ka goditur dhe ndaluar dy tankerë për transport nafte në Ngushticën e Hormuzit. Edhe katër të tjerë, sipas së njëjtës komunikatë, shpejt ndryshuan kursin dhe u kthyen prapa.

Arsyetimi është ajo që ia vlen të lexohet me kujdes. Garda pretendon se tankerët lëviznin në një „rrugë të pasigurt dhe ilegale“, në një shteg të paraportuar, nën shoqërim ajror të ushtrisë amerikane - sepse, siç thuhet në komunikatë, „mendonin se mund“ të kalonin nën ndikimin e Komandës Qendrore të SHBA-së.

Në të njëjtën komunikatë Garda thekson se natën e kaluar ka njoftuar të gjitha kompanitë e transportit detar dhe të sigurimeve që t'i injorojnë njoftimet e komandës amerikane.

Ky nuk është mesazh për anijet

Një mesazh drejtuar shtëpive të sigurimeve nuk dërgohet për të mbrojtur lundrimin. Dërgohet sepse sigurimi është vendi ku zgjidhet gjithçka. Nëse siguruesi vlerëson se rruga mbart rrezik, prima kërcen, ndërsa disa kompani thjesht pushojnë ta mbulojnë. Tankeri atëherë nuk ndalet me raketë - ndalet me dokument.

Ngushtica e Hormuzit është grykëderdhja më e ngushtë e tregtisë botërore me naftë. Çdo incident në ato ujëra e ngre rrezikun, ndërsa rreziku llogaritet në çmim para se dikush të ketë shtënë fare.

Dy versione, asnjë verifikim

Ajo që mungon në gjithë historinë janë konfirmimet e pavarura. Burimi i vetëm për ngjarjen është vetë Garda Revolucionare, përmes agjencisë shtetërore iraniane. Cilët janë ata tankerë, nën flamurin e kujt lundronin, çfarë dëmi pësuan, a ka të lënduar - asgjë nga kjo nuk është njoftuar.

Një komunikatë pa emra anijesh është komunikatë e destinuar për dikë tjetër, jo për publikun. Teherani flet me Uashingtonin, ndërsa lajmi është vetëm kanali nëpër të cilin kalon mesazhi.

A do të arrijë kjo deri te ne? Hormuzi nuk kërkon leje për të ndikuar mbi tregjet - është një nga pak pikat e planetit ku një incident i vetëm llogaritet kudo. Ndërsa Ballkani nuk ka asnjë tanker në ato ujëra, asnjë zë në atë debat, dhe asnjë mënyrë për të ndikuar mbi rezultatin.