Shtëpia nuk ishte e planifikuar. Rozita Misoni ishte në taksi rrugës nëpër Sardenjën verilindore, e pa nga dritarja zyrën për shitjen e parcelave, i tha shoferit të ndalte - dhe brenda një jave bleu dy shtëpi të vogla. Vila kryesore erdhi një dekadë më vonë.

Ky është fillimi i historisë që sot e tregojnë e bija e saj Anxhela Misoni dhe mbesa Tereza Makapani, në vilën në Puntaldia që vazhdon të jetë familjare, e jo rezidenciale. Dallimi shihet në çdo dhomë.

Hyrja është gur, kurse pamja është det

Fasada është prej guri, tarracat dhe kopshti zbresin drejt Mesdheut, kurse pishina është vendosur ashtu që buza e saj bashkohet me horizontin. Në njërën nga tarracat ka një divan bambuje indonezian. Pranë pishinës janë shtretërit e diellit të Patricia Urkiolës për „Moroso“ dhe pufat „Misoni houm“ - dhe ky është thuajse vendi i vetëm ku marka shfaqet hapur.

Dhoma e ndenjes është dëshmi se shija nuk blihet në komplet

Divani i madh është „Kapelini“, por tekstili mbi të është vintixh „Pjer Fre“, kurse jastëkët janë „Misoni houm“. Tavolina është qeramike. Kolltukët janë ratan i thurur nga vitet pesëdhjetë. Asgjë nuk është nga e njëjta seri dhe asgjë nuk përpiqet të jetë.

Në mure ka qeramikë italiane nga Vietri dhe copa franceze, kurse konzola është vepër e Mauro Morit - pranë saj qëndrojnë shporta tradicionale sardenjase. Ky është kombinim që në katalog kurrë nuk do të kalonte, kurse në dhomë funksionon, sepse secila copë hyri në të në një vit tjetër dhe për një arsye tjetër.

Koleksioni që e shpjegon tërë shtëpinë

Në dhomën e ndenjes është një raft i punuar për një gjë të vetme - koleksionin e llambave qeramike të natës nga Valorisi, me motive detare. Nuk është dekorim i blerë për ta mbushur zbrazëtinë. Rafti është bërë sipas koleksionit, jo e kundërta. Ky është dallimi që e bën shtëpinë të dikujt, në vend të një shtëpie nga revista.

Dhoma e gjumit ka televizor nga vitet tetëdhjetë

Pikërisht kështu: televizor vintixh „Saba“ prej druri të ricikluar, dizajn i Filip Starkut nga vitet tetëdhjetë, i mbetur në përdorim si send. Dhoma ka një verandë të kthyer nga Mesdheu. Kuzhina është modeste dhe funksionale, pa asnjë hap të destinuar për fotografi. Mbi tryezën e ngrënies qëndron një vepër e Megi Kardelus për „Kapelini“.

Çfarë thonë ato të dyja

Anxhela thotë se nga e ëma Rozita ka trashëguar ndjeshmërinë estetike, kurse nga i ati Otavio „një mënyrë të parit të jetës të bazuar në liri, kureshtje dhe pavarësi të mendimit“. Për vetë shtëpinë thotë se „përtej bukurisë së padyshimtë dhe rrethinës së jashtëzakonshme, ky vend është thellësisht i lidhur me çastet që i ndërtuam këtu me kalimin e kohës“.

Tereza, nga ana e saj, e mban mend verën kur e ëma mblidhte shishe plastike bosh dhe prej tyre bëri një trap. Sot thotë se ritmi i saj këtu „lëviz mrekullisht ngadalë, dhe pikërisht këtë e dua më së shumti“. Për sendet vintixh dhe pleshtat thotë se është pasion që e ndan me gjyshen dhe nënën qëkur mban mend.

Ajo që nga kjo vërtet mund të merret

Jo vila, kuptohet. As pishina, as Urkiola, as Starku. Ajo që përcillet është metodi: një raft i bërë për diçka që tashmë e ke, tri karrige të ndryshme në vend të një kompleti, qeramikë e blerë përgjatë njëzet vjetësh në vend të gjashtë copave të njëjta të blera në një ditë.

Kjo është edhe familja më e shtrenjtë në histori, edhe mësimi më i lirë prej saj. Në shtëpitë ku gjithçka është blerë përnjëherë, vitet nuk shihen askund - e pikërisht ato janë e vetmja gjë që paratë nuk e zgjidhin.