Një ujk që mban një kaproll në gojë, në mes të natës, i filmuar nga një kurth fotografik. Një dhi e egër që pas një periudhe të gjatë monitorimi intensiv më në fund u shfaq sërish para objektivit. Një grup derrash të egër në lëvizje. Një mace e egër që vizitorët rregullisht e ngatërrojnë me rrëqebullin ballkanik. E gjithë kjo është filmuar në Parkun Kombëtar „Pelister” dhe është publikuar këto ditë.

Nga parku thonë se kafshët e egra vërehen gjithnjë e më shpesh në habitatet e tyre pasi u intensifikuan aktivitetet e shërbimit të rojtarëve - si në zonën e menaxhimit aktiv, ashtu edhe në zonën e mbrojtjes së rreptë. Është një fjali që tingëllon administrative, por do të thotë diçka shumë konkrete: kur ka kush të ruajë, kafshët kthehen.

Kurthet fotografike nuk janë zbukurim. Përmes tyre ndiqet ku lëvizin kafshët e egra, sa është numri i tyre, në çfarë gjendjeje shëndetësore janë dhe si funksionojnë si pjesë e zinxhirit ushqimor. Ky është të dhënë, jo kartolinë - dhe të dhëna janë baza e çdo vendimi serioz për mbrojtjen.

Fotografia me ujkun dhe prenë është dëshmia më e drejtpërdrejtë për këtë. Prania e një grabitqari në majë do të thotë se poshtë tij ka ushqim të mjaftueshëm, dhe kjo do të thotë ekosistem funksional, jo thjesht natyrë e bukur për fotografi.

Dhia e egër është histori më vete. Rupicapra rupicapra është lloji që zhduket i pari kur ka presion - nga gjuetia, nga zhurma, nga prania njerëzore në vendet e gabuara. Rishfaqja e saj në pamje pas kaq kohësh është më shumë se anekdotë.

Mbetet pyetja se sa gjatë do të financohet shërbimi i rojtarëve që i dha këto rezultate. Parqet kombëtare të Maqedonisë nuk shkatërrohen nga mungesa e ligjeve - shkatërrohen nga mungesa e njerëzve në terren. Pelisteri tani po tregon si duket e kundërta.