Skena politike ne Maqedoni po hyn ne nje faze te re, dhe pershtypja qe degjohet gjithnje e me shume mes qytetareve eshte se LSDM po humb besimin - jo perkohesisht, por thelle dhe ne menyre sistemike.

Vite me radhe, premtimet ishin arma kryesore. Reforma, drejtesi, jete me e mire, standarde europiane - fjale qe tingullonin fuqishem dhe bindese. Por me kalimin e kohes, hendeku mes fjaleve dhe realitetit behej gjithnje e me i dukshem. Pikerisht ketu fillon problemi me i madh - jo politik, por psikologjik: humbja e besimit.

Situata gjithnje e me shume i ngjan perralles se njohur per bariun qe vazhdimisht thirrte ujku. Heren e pare, njerezit besuan. Heren e dyte, reaguan me dyshim. Heren e trete - askush nuk doli te ndihmoje. Jo sepse nuk donin, por sepse besimi ishte shpenzuar.

Ne politike, kjo eshte pika me e rrezikshme. Kur qytetaret ndalojne se besuari, nuk reagojne as ndaj problemeve reale, as ndaj paralajmerimeve te verteta. Cdo paraqitje e re, cdo premtim i ri, pritet me skepticizem ose indiference. Dhe indiferenca shpesh eshte me e forte se zemrimi.

Problem shtese eshte ndjenja se gabimet nuk pranohen mjaftueshem qarte, as ka pergjegjesi te vertete. Ne vend te nje fillimi te ri, publiku sheh perseritjen e te njejtave mesazhe, te njejtave fytyra dhe te njejtave shpjegime. Ne nje ambient te tille, besimi jo vetem qe nuk kthehet - por humbet edhe me shume.

Realiteti politik tregon se nje parti mund te humbase zgjedhjet dhe te kthehet. Por kur humbet besimin e qytetareve, kthimi behet shume me i veshtire. Kjo kerkon jo vetem fytyra te reja, por edhe qasje te re, sinqeritet te ri dhe rezultate konkrete.

Sot, pamja eshte e qarte: kriza nuk eshte rezultat i nje vendimi ose nje ngjarjeje, por i zhgenjimeve te grumbulluara. Dhe pikerisht prandaj, sipas shumekujt, procesi i renies nuk eshte i menjehershem - por gradual dhe i thelle.

Perralla per ujkun dhe bariun nuk eshte vetem nje metafore - eshte nje paralajmerim. Ne politike, si ne jete, besimi ndertohet ngadale dhe humbet shpejt. Dhe kur humbet nje here, kthimi nuk eshte i pamundur - por eshte larg nga i lehte.

Ne politike nuk ka pozicione te perhershme. Ka vetem periudha besimi dhe periudha renieje. Kur nje parti qendron ne pushtet per nje kohe te gjate, pritshmerite rriten. Nese ato pritshmerite nuk plotesohen, zhgenjimi akumulohet. Dhe pikerisht atehere fillon procesi qe rralle ndodh menjehere - por gradualisht, nepermjet humbjes se mbeshtetjes, besimit dhe ndikimit.

Shembujt nuk jane te pakte. Neper Europe, parti qe ishin shtylle e sistemit politik sot jane reduktuar ne aktore margionale. Disa jane zhdukur, te tjera jane transformuar ose ndare. Arsyet jane pothuajse gjithmone te njejtat: largimi nga realiteti, ndarjet e brendshme dhe pamundesia per te ofruar nje vizion te ri.