Sa herë që lufta zgjatet, shfaqet fjala „paqe“ - por jo gjithmonë ashtu siç e imagjinojmë. Në mediat ruse spekulohet gjithnjë e më shpesh për të ashtuquajturin „Minsk 3“, një marrëveshje të re armëpushimi sipas modelit të marrëveshjeve të mëparshme nga viti 2014 dhe 2015. Vetëm se këtë herë, edhe ata që e shqyrtojnë, nuk janë të sigurt se paqja është në favorin e tyre.

Le të jetë e qartë menjëherë: kjo nuk është marrëveshje e nënshkruar as kornizë zyrtare negociuese. Është analizë, spekulim për skenarë të mundshëm - nuk ka kushte konkrete, nuk ka konfirmim nga Moska, Kievi apo Perëndimi se bisedime të tilla zhvillohen fare. Prandaj duhet lexuar me arsye të kthjellët, jo si lajm për një paqe që vjen nesër.

Interesante është si e shohin këtë në vetë Rusinë. Analisti ushtarak Mihail Zvinçuk, dikur i shërbimit të shtypit të Ministrisë ruse të Mbrojtjes, paralajmëron se një armëpushim do t'i shkonte më shumë në favor Kievit sesa Moskës - sepse Perëndimi do ta shfrytëzonte çdo pauzë për ta riarmatosur dhe riorganizuar ushtrinë ukrainase.

Mendimi i tij më ilustrues prek diçka universale për çdo ushtri që ndalon: „Ekzistojnë dy ushtri - një që lufton dhe një e periudhës paqësore. E dyta mbetet prapa së paku pesë vjet.“ Me fjalë të tjera, edhe armëpushimi mbart rreziqet e veta për atë që është mësuar të luftojë.

Për Ballkanin, që i mban mend armëpushimet dhe marrëveshjet e veta që zgjidhnin pak e ngrinin shumë, kjo tingëllon e njohur. Sa herë kemi parë një „paqe“ që në të vërtetë ishte vetëm pauzë para raundit të radhës? Pyetja që rri pezull mbi çdo „Minsk 3“ nuk është a do të nënshkruhet, por a do vërtet ndonjë nga nënshkruesit që lufta të mbarojë - apo thjesht do një frymëmarrje para vazhdimit.