Секогаш кога војната ќе се одолговлечи, се појавува зборот „мир” – но не секогаш како што го замислуваме. Во руските медиуми сè почесто се шпекулира за таканаречен „Минск 3″, нов договор за прекин на огнот по урнекот на претходните спогодби од 2014 и 2015 година. Само што овој пат, дури и оние што го разгледуваат, не се сигурни дека мирот е во нивна корист.

Веднаш да биде јасно: ова не е потпишан договор ниту официјална преговарачка рамка. Тоа е анализа, шпекулација за можни сценарија – нема конкретни услови, нема потврда од Москва, Киев или Западот дека вакви разговори воопшто течат. Затоа треба да се чита трезвено, не како вест за мир што доаѓа утре.

Интересно е како на тоа гледаат во самата Русија. Воениот аналитичар Михаил Звинчук, поранешен од прес-службата на руското Министерство за одбрана, предупредува дека прекин на огнот би му одел повеќе во прилог на Киев отколку на Москва – бидејќи Западот секоја пауза би ја искористил повторно да ја вооружи и реорганизира украинската војска.

Неговата најилустративна мисла погодува нешто универзално за секоја војска што ќе застане: „Постојат две армии – една што се бори и една од мирновременски период. Втората заостанува најмалку пет години.” Со други зборови, дури и примирјето носи свои опасности за оној што се навикнал да војува.

За Балканот, кој ги памети своите примирја и спогодби што решаваа малку а замрзнуваа многу, ова звучи познато. Колку пати видовме „мир” што всушност беше само пауза пред следната рунда? Прашањето што виси над секој „Минск 3″ не е дали ќе се потпише, туку дали воопшто некој од потписниците навистина сака војната да заврши – или само сака здив пред продолжението.