"Odisea" e Kristofer Nolanit mbërriti në kinema dhe tashmë ka nisur debati nëse është filmi i vitit. Buxheti thotë se dikush besoi shumë në të: rreth 250 milionë dollarë, gati tri orë kohëzgjatje dhe xhirime me teknologji të re IMAX në lokacione anembanë botës.

Lista e emrave është gati e pasjellshme ndaj konkurrencës. Met Dejmon luan Odisenë, mbretin e Itakës. Përkrah tij janë En Hataveji, Tom Holandi, Zendaja, Robert Patinsoni, Sharliz Teron, Lupita Njongo, Xhon Legvizamo si shërbëtori besnik Eumaj, Eliot Pejxh dhe Mia Got. Nolani, që në moshën 55-vjeçare ka tashmë një Oskar për "Openhajmerin", e sjell sërish misticizmin dhe ekzistencializmin e vet poetik.

Kritika që erdhi nga Spanja është e kujdesshme: "superprodhim kolosal plot atraksione", "madhështor dhe i punuar në mënyrë të përsosur", ideal për ata që kënaqën me "300" dhe "Troja". Por i njëjti kritik nuk do të thotë se është filmi i vitit. E di se atë e vendos publiku, jo buxheti.

Ajo që intrigon vërtet është se kali i Trojës më në fund shfaqet me një realizëm që nuk ishte parë deri tani në ekran. Një histori gati tre mijëvjeçare, e ritreguar në çdo orë shkolle nëpër Ballkan, mori 250 milionë dollarë për të dukur sikur ndodhi vërtet.

Dhe këtu ka një ironi që ia vlen të vihet re. Homeri e shkroi "Odisenë" për një njeri që do të kthehet në shtëpi dhe udhëton dhjetë vjet. Holivudi mori një çerek miliardi dollarë për të na shpjeguar se kthimi në shtëpi është i vështirë. Në Ballkan ai mësim vjen falas, me një biletë autobusi dhe një valixhe.

A do të të bindin tri orë Nolan për diçka që çdo shtëpi e jona me një dhomë bosh e di prej kohësh?