Çmimet e naftës të enjten mbetën pothuajse të pandryshuara: barreli në tregun e Londrës tregtohej për rreth 85 dollarë, ndërsa nafta e papërpunuar amerikane arriti pothuajse 80 dollarë për barrel.

Shifra të qeta. Problemi është se shifrat e qeta në këtë moment nuk do të thonë situatë e qetë - ato do të thonë se tregu po vë bast se asgjë nuk do të plasë.

Çfarë pret bota

Tregjet i ndjekin me vëmendje marrëdhëniet mes SHBA-së dhe Iranit, pasi çdo përshkallëzim i ri mund të ndikojë në furnizimin me naftë përmes Ngushticës së Hormuzit - një nga rrugët detare më të rëndësishme për transportin e naftës së papërpunuar në botë. Nëpër të kalon një pjesë e konsiderueshme e eksportit botëror.

Përkundër kërcënimeve dhe paralajmërimeve të ndërsjella, investitorët për momentin nuk presin ndërprerje serioze në furnizime. Pikërisht prandaj çmimet kanë mbetur relativisht të qëndrueshme.

Vëreni konstruktin: çmimi është i qëndrueshëm jo sepse situata është e qëndrueshme, por sepse tregtarët kanë llogaritur se ngushtica do të mbetet e hapur. Kjo nuk është stabilitet - kjo është bast. Dhe ai bast rishqyrtohet çdo mëngjes.

Ndërkohë, sipas të dhënave të OPEC-ut, çmimi referencë i shportës së tyre të naftërave u ul në 84,39 dollarë për barrel, që është 1,77 dollarë më pak në krahasim me ditën e mëparshme.

Një vend në hartë

Ngushtica e Hormuzit është aq e ngushtë sa ç'i thotë emri. Është vendi ku një vendim gjeopolitik shndërrohet në shifër botërore, brenda pak orësh, pa lejen e askujt.

Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh - jo për shkak të naftës, por sepse gjithmonë kemi qenë në ndonjë hartë që e vizatojnë të tjerët. Dallimi është se ngushticat tona ishin kalime malore, jo rrugë detare.

Për momentin tregu është i qetë. Barreli është në 85, shporta e OPEC-ut ra për një dollar e shtatëdhjetë e shtatë centë, ndërsa tregtarët presin lajmin e radhës nga Gjiri Persik. Asgjë nga kjo nuk është zgjidhur - vetëm është shtyrë për nesër.