Një rrufe, pesëmbëdhjetë hektarë. Kaq u desh dje pranë fshatit Makresh, në komunën e Staro Nagoriçanit, që kashta, bari i thatë dhe pylli i ulët të kthehen në hi. Askush nuk hodhi bisht cigareje, askush nuk dogji goma, askush nuk i vuri zjarr arës për ta pastruar. Thjesht ra një rrufe - dhe terreni ishte aq i thatë sa pjesën tjetër e kreu vetë.

Shuarja zgjati nga ora 15:10 deri në 19:55. Gati pesë orë. Me dy automjete zjarrfikëse dhe gjashtë zjarrfikës. Kaq ka Njësia Territoriale Zjarrfikëse në Staro Nagoriçan për t'i hedhur një zjarri prej pesëmbëdhjetë hektarësh. Për fat, u ndihmuan edhe nga dy banorë të fshatit - dy njerëz që nuk janë zjarrfikës, nuk kanë pajisje dhe askush nuk u paguan për këtë, por dolën sepse zjarri po u afrohej oborreve.

Gjashtë plus dy. Tetë veta. Llogaria është brutale kur e vendos pranë shifrës prej pesëmbëdhjetë hektarësh.

Nga njësia zjarrfikëse informojnë se zjarri është plotësisht i lokalizuar dhe i shuar dhe se nuk ka rrezik nga riaktivizimi. Kjo është lajm i mirë dhe duhet thënë qartë: ekipi e kreu punën e vet. Pyetja nuk është për ta.

Pyetja është çfarë do të ndodhë herën tjetër kur rrufeja të bjerë në dy vende njëkohësisht, ose kur të bjerë në terren më larg fshatit ku nuk ka dy vullnetarë me lopata. Kjo sezon temperaturash të larta sapo po fillon, ndërsa autoritetet tashmë u bëjnë thirrje qytetarëve të kenë kujdes - që është e saktë, por edhe pak ironike në një rast ku qytetari nuk ka asnjë rol. Rrufeja nuk lexon apele.

Vegjetacioni i thatë është ai që nga një shkëndijë bën stuhi zjarri, dhe ajo thatësirë nuk është sekret. Dihet çdo korrik. Pyetja që mbetet pezull: sa ndërhyrje të tilla mund të përballojë një njësi me dy automjete para se ndonjëra prej tyre të mos përfundojë me fjalët „nuk ka rrezik nga riaktivizimi”?