Kryeministri hungarez Viktor Orban sërish u bë gur pengese për Brukselin - këtë herë duke bllokuar një hap procedural për hyrjen e Ukrainës dhe Moldavisë në Bashkimin Evropian. Por interesante për ne është justifikimi që përdori: se përshpejtimi i hapjes së bisedimeve me Kievin do të dërgonte „mesazh të gabuar te Serbia dhe vendet e tjera të Ballkanit Perëndimor që presin me vite në radhë“.

Orbani i pengoi të 27 vendet anëtare të dërgonin një letër të përbashkët te Këshilli Evropian dhe Komisioni, ndërsa këmbënguli edhe që të fshihej formulimi se anëtarësimi duhet të vijë „sa më shpejt të jetë e mundur“. Me fjalë të tjera, e ndaloi trenin për Ukrainën dhe Moldavinë pikërisht kur ato donin t'i hapnin të gjashtë klasterët negociues deri në mes të korrikut.

Dhe këtu vjen pjesa që Ballkani duhet ta dëgjojë mirë. Orbani përmendi Serbinë, Shqipërinë, Malin e Zi dhe Maqedoninë si kandidate që „meritojnë“ vëmendje para se Kievi të kapërcejë përpara. Tingëllon si solidaritet. Por a është vërtet? Kur një lider e përdor rajonin tonë si argument për të ngadalësuar dikë tjetër, pyetja është nëse kjo na ndihmon ne apo vetëm i shërben atij në hesapllëqet e tij me Brukselin.

Vendet e Ballkanit Perëndimor presin në radhë para BE-së kaq gjatë sa pritja u bë pjesë e identitetit - si te një sportel komune ku numri kurrë nuk ndryshon. A kujdeset Orbani vërtet për vendin tonë në radhë, apo thjesht e përdor emrin tonë si justifikim? Historia e rajonit mëson se kur të mëdhenjtë flasin në emrin tonë, rrallë është për ne.