Унгарскиот премиер Виктор Орбан повторно стана камен в чевел на Брисел – овој пат блокирајќи процедурален чекор за влез на Украина и Молдавија во Европската унија. Но интересното за нас е оправдувањето што го употреби: дека прибрзаното отворање на преговорите со Киев би испратило „погрешна порака до Србија и другите земји од Западен Балкан што со години чекаат на ред”.

Орбан спречи сите 27 членки да испратат заедничко писмо до Европскиот совет и Комисијата, а инсистираше и да се избрише формулацијата дека членството треба да дојде „што е можно поскоро”. Со други зборови, го забави возот за Украина и Молдавија токму кога тие сакаа да ги отворат сите шест преговарачки кластери до средината на јули.

И тука доаѓа делот што Балканот треба добро да го слушне. Орбан ги спомена Србија, Албанија, Црна Гора и Македонија како кандидати што „заслужуваат” внимание пред Киев да прескокне напред. Звучи како солидарност. Но дали навистина е? Кога еден лидер го користи нашиот регион како аргумент за да забави некој друг, прашањето е дали тоа ни помага нам или само му служи нему во неговите пресметки со Брисел.

Земјите од Западен Балкан чекаат во редот пред ЕУ толку долго што чекањето стана дел од идентитетот – како на шалтер во општина каде бројот никогаш не се менува. Дали Орбан навистина се грижи за нашето место во редот, или само го користи нашето име како изговор? Историјата на регионот учи дека кога големите зборуваат во наше име, ретко е тоа заради нас.