Parlamenti kroat miratoi rritjen e kontingjentit ushtarak kroat në KFOR, forcën paqeruajtëse të NATO-s në Kosovë, nga 152 në 200 ushtarë në vitin 2026. Hapi vjen pasi SHBA-të njoftuan se do të tërhiqen pjesërisht nga Evropa dhe do të ulin praninë e tyre në forcat në Kosovë.

Në letër, është rritje modeste - dyzet e tetë ushtarë më shumë në një mision ndërkombëtar. Por në mediat serbe, shifra mori menjëherë një kornizë dramatike. Analisti ushtarak Andrej Mlakar nga RT Ballkan pohon se bëhet fjalë për „realizimin e idesë së një aleance trepalëshe që Kosova të bëhet qendër presioni mbi Serbinë" dhe se po ndërtohet një „ushtri ofensive sipas standardeve të NATO-s".

Këtu vlen të ndalemi. Një gjë është fakt i verifikueshëm - Kroacia po zëvendëson ushtarët që SHBA-të po tërheqin. Tjetër është interpretimi për një „plan ferri", pohimet për një mijë dronë kamikazë dhe armatim të rëndë ofensiv, që vijnë nga një analist në një media me orientim të qartë gjeopolitik. Metla nuk i përcjell ato pohime si të vërteta - i përcjell si atë çfarë janë: pjesë e luftës informative që prej dekadash zhvillohet rreth Kosovës, ku çdo palë ka „ekspertët" e vet me përfundime të shkruara paraprakisht.

Realiteti është më prozaik dhe më i rrezikshëm se të gjitha teoritë. Kur një fuqi e madhe tërhiqet, zbrazëtinë e mbushin lojtarë rajonalë, e Ballkani gjithmonë paguan kur të fuqishmit rishpërndajnë forca mbi kokën e tij. Nuk na duhet komplot trepalësh që të jetë shqetësues fakti se siguria e rajonit ende varet nga vendime të të tjerëve të marra larg këtu. Pyetja nuk është i kujt është „plani i ferrit" - por pse, njëzet e gjashtë vjet më vonë, Kosova ende është një vend ku të gjithë ushtrojnë muskujt, e askush nuk sjell paqe.