Paga mesatare neto në maj arriti 49.544 denarë, njoftoi Enti Shtetëror i Statistikës. Në letër, shifra rritet - 8,2 përqind më shumë se një vit më parë dhe 1,6 përqind më shumë se muaji i kaluar. Edhe kur zbritet inflacioni, rritja reale është 5,3 përqind. Tingëllon mirë. Por mesatarja është një shifër lajkatare që fsheh se sa ndryshe jetojnë njerëzit nën të.

Dallimet mes sektorëve janë të mëdha. Më shumë marrin të punësuarit në informacion e komunikim - mbi 90.000 denarë, gati dyfishi i mesatares. Në fund është hoteleria, me pagë nën 37.000 denarë. Pra, në të njëjtin vend, në të njëjtin muaj, një njeri merr dyfishin e tjetrit vetëm për shkak të sektorit ku punon. „Paga mesatare” është një shifër që as njëri as tjetri nuk e jeton vërtet.

Rritja nëpër degë gjithashtu nuk është e barabartë. Hedhjen më të madhe vjetore e shënuan furnizimi me ujë dhe menaxhimi i mbetjeve (11,9 përqind), arti, argëtimi dhe rekreacioni (11,3 përqind) dhe transporti e magazinimi (10,9 përqind). Në nivel mujor, u rritën më shumë tregtia dhe riparimi i automjeteve, xehetaria dhe sërish transporti.

Dhe këtu është konteksti që shifra vetë nuk e thotë. Ndërsa mesatarja ngjitet në gati 50.000 denarë, paga minimale mbetet 26.046 denarë - gjysma e mesatares. Kjo do të thotë se një pjesë e madhe e të punësuarve marrin shumë nën atë shifër „mesatare” me të cilën mburremi. Rritja është reale, por pyetja për njeriun e thjeshtë nuk është sa është mesatarja - por a i arrin fare paga deri te ai, dhe sa gjatë do të vrapojë pas çmimeve që nuk presin statistikën.