Diego Simeone në stol është një njeri që nuk mund të ulet i qetë. Në shtëpi, thotë bashkëshortja Karla Pereira, është „njeri i qetësisë, shumë i baraspeshuar, që dëshiron të jetë në shtëpi, të gëzohet me një vakt të mirë ose me një tubim me shokë“. Shtëpia që bleu dhe e renovoi plotësisht në një lagje ekskluzive në Madrid është dizajnuar pikërisht për atë ulje të intensitetit: 1.900 metra katrorë, gjashtë banjo, palestër private, pishinë, zona për pushim dhe kopsht. „Reflekton si dëshirojmë të jetojmë, me hapësira të gjera për familjen dhe, mbi të gjitha, shumë dritë natyrore“, thotë Pereira, manekene dhe sipërmarrëse, që me trajnerin e Atletikos u njoh në vitin 2013, kur Çolo tashmë drejtonte të kuqezinjtë. Këtë verë festuan shtatë vjet martesë.

Nga jashtë shtëpia është minimaliste dhe e bardhë, linja të pastra, asgjë që bërtet. Brenda është e kundërta. Dhoma e ndenjës qëndron në tre vendime: dyshemeja si personazhi kryesor, mobilje që rrjedh pa mure, dhe tekstil me kontrast që godit. Dyshemeja është moket në ngjyrë blu ultramarine, një teksturë që bashkon të gjithë sipërfaqen dhe që në çdo shtëpi tjetër do t'u dukë si gabim. Këtu nuk dukhet kështu. Mbi atë është një divan modular me geometri organike në bukle të bardhë, që ndan zonat e lëvizjes pa as një mur ndarës dhe vizualisht lidh sallonin dhe dhomën e ngrënies. Nën shkallët e veshura me dru është një bar me mobilje nga mesi i shekullit të kaluar dhe stola ergonomike. Arti nuk është zbukurim, por konstruksion: një pikturë e madhe figurative në pëlhurë dhe një pasqyrë e zgavruar në blu kobalt që reflekton të gjithë dhomën e kurbuar dhe mbyll rrethin e ngjyrave me moketin.

Pjesa e ngrohtë është vertikale: një monolit nga dru arre me vizatim vertikal të theksuar shkon deri në tavanin në lartësi dyfishe, dhe në atë është i integruar një oxhak me bazë nga marmër i zi i lëmuar Markina. Para tij, dy kolltuqe në stil nordik, të tapicuar në bukle dhe lëkurë të bardhë qengji, me këmbë të shkurtra druri. Tavolina e vogël për kafe është një rrjetë nga shufra metalike të zeza me pllakë nga qelq i tymuar, e bërë kështu që të nuk e fshehë moketin. Kah dhoma e ngrënies kalohet përmes një ndryshimi subtil niveli dhe dysheme nga dushk i ndritshëm, deri në një tavolinë masive druri me stola me ndenjëse të bardhë dhe mbi ta një ndriçues nga qelq i fryrë në formë reje.

Në qoshen që më shumë i ngjan muzeut qëndrojnë dy pjesë që secili që merret me dizajn do t'i njohë: kolltuku-lounge i Çarls dhe Rej Imsit nga vitin 1956, në arrë dhe lëkurë, dhe rafti „Albero“ i Xhanfranko Fratinit, një strukturë druri nga dyshemeja deri në tavan që shërben për libra dhe art, por në fakt është skulpturë që shfrytëzon lartësinë pa e bllokuar pamjen. Dhe pamja është pointa: qelqosja me kornizë minimale grafiti fshin kufijtë midis brenda dhe jashtë, kështu që kopshti dhe pishina dukhen si pjesë e sallonit. Pa perde të rënda, pa mure. Luksi, si qëndron në përshkrimin e vetë shtëpisë, nuk është në gjërat e ndritshme, por në gjerësinë dhe në kualitetin e secilit material.

Ka edhe një qoshe me ritëm. Një mur plotësisht i veshur me arrë, dhe mbi atë mobilje e ulët në ari të ndritshëm me linja të drejta, me shkallë që i ngjan një skulpture metalike. Mbi atë, një sistem audio i vjetër me gramafon dhe amplifikator me kopsa metalike dhe përfundime druri. Për t'u qetësuar arin, vazo me bar pampas, dhuratë për Argjentinën e manekenes. Shkallët janë nga dushk me përfundim mat, dhe ana e tyre është e veshur me të njëjtin dru, kështu që hapat fshihen në një bllok të vazhdueshëm. As gardh metalik, as mbajtës dore. Linja të pastra dhe rend vizual. A do të guxonit shkallë pa gardh? Ata dukshëm po.

Në dhomën kryesore të gjumit luksi bëhet i qetë dhe i prekshëm. Dritare të mëdha e mbushin dhomën me dritë, dhe perde liri në ngjyrë rëre bien me peshë dhe lëvizje. Muri pas krevatit është i veshur me arrë, që i jep, sipas fjalëve të tyre, „ndjenjë hoteli me pesë yje“. Tavolina e natës është nga dru i errët, me llambë me bazë guri dhe abazhur klasik. Dhe një detaj që është trend: një pikturë abstrakte e mbështetur drejtpërdrejt në dysheme, në vend që e varur, që muret të mbeten të zbrazët. Minimalizëm i ngrohtë, ku thjeshtësia e materialeve ndërton luksin.

„Kur nisëm t'e ndërtojmë shtëpinë dhe familjen e tonë, kërkimi gjithmonë ishte harmoni, qetësi. Kur jeni kaq i eksponuar, ti duhet strehim, dhe mbi vendin fizik, përpiqem që ajo hapësirë për shkyçje të jemi na“, thau Pereira. Dhe për Simeonen: „Pasioni e mban në gjithçka që bën, është i pasionuar ndaj punës dhe ndaj familjes, kjo nuk ndryshon. Në shtëpi vetëm ul intensitetin, sepse është e nevojshme të gjendet qetësi për pastaj me forcë t'u kthehet punës.“ Kush shikoi derbi me Atletikon, di për çfarë forcë bisedon. Shtëpia prej 1.900 metrash katrorë është vendi ku ajo mbushet.