Prindërit e të vdekurve në zjarrin e diskotekës „Puls" në Koçani dërguan një mesazh të qartë - asgjë nuk do t'i lëkundë në kërkimin e të vërtetës dhe të përgjegjësisë. Në marshin e quajtur „Marshi i engjëjve", të veshur me të zeza, ata sërish dolën në rrugë për të treguar se nuk do të heqin dorë derisa të dihet kush është fajtor.

Shqetësimi i tyre kryesor është se gjatë procesit gjyqësor vëmendja po largohet nga thelbi. Ata theksojnë se do të luftojnë deri në momentin e fundit për të vërtetën, pavarësisht se sa gjatë do të zgjasë procedura dhe çfarë pengesash do të dalin gjatë rrugës.

Kaluan muaj, ndërsa besimi i familjeve te procesi mbetet i brishtë. Pyetjet që bëjnë nuk janë shpërthime emocionale - janë pikërisht pyetjet që një shoqëri duhet t'ia bëjë vetes: a e kishte objekti lejen që duhej, kush i nënshkroi inspektimet, kush i shpërfilli rregullat që ekzistonin në letër. Përgjegjësia nuk është abstrakte; ajo ka emër dhe funksion.

Kur prindërit duhet të marshojnë vetë për ta mbajtur një rast gjallë, kjo është shenjë se institucionet nuk arritën t'u japin ndjesinë se drejtësia do të vijë vetvetiu. Këmbëngulja e tyre është presioni më i fortë mbi sistemin që të mos lejojë rasti të humbasë në heshtje nëpër seanca dhe shtyrje. Pyetja që rri pezull mbi gjithçka është e thjeshtë: kush do të përgjigjet, dhe kur?