Një nga eksportuesit më të mëdhenj botërorë të derivateve të naftës po përgatitet të importojë benzinë nga deti - nga Azia, përmes porteve perëndimore. Tingëllon absurde, dhe pikërisht prandaj është e rëndësishme: Rusia, që vitin e kaluar eksportoi rreth pesë milionë tonë benzinë, tani ka mungesë karburanti në tregun e vet të brendshëm.

Arsyeja nuk është te nafta - atë Rusia e ka. Problemi janë rafineritë. Sulmet e vazhdueshme ukrainase me dronë mbi rafineritë, naftësjellësit dhe infrastrukturën e karburantit dëmtuan, mes të tjerash, fabrikat pranë Moskës, duke detyruar ndërprerje në prodhim. Me fjalë të tjera, ke lëndën e parë, por fabrika që e kthen atë në karburant për tregun, ushtrinë dhe logjistikën është nën goditje.

Pasojat tashmë janë të dukshme brenda. Pjesë të Siberisë dhe Krimesë ndien mungesa lokale, me racionim në Krime dhe radhë të gjata në disa pompa. Autoritetet ndaluan eksportin e benzinës deri në fund të korrikut për ta mbajtur karburantin brenda në kulmin e sezonit veror. Kanalet rezervë - Bjellorusia dhe sasi të kufizuara nga Kazakistani - nuk mjaftojnë kur ndalet një rafineri e madhe.

Për ne në Ballkan, kjo është një kujtesë se sa e hollë është vija midis një „superfuqie energjetike" dhe radhëve te pompa. Një vend që eksporton miliona tonë papritmas importon shtrenjtë, me logjistikë të ndërlikuar, vetëm për të mbyllur vrimat. Dhe këtu është poenta që vlen për çdo qeveri që mburret me burimet: pasuria me lëndë të parë nuk do të thotë asgjë nëse nuk mund të mbrosh atë që i kthen ato në diçka të përdorshme. Sa do të rezistonin „epërsitë tona strategjike" qoftë edhe një sezon nën presion të vërtetë?