Ev planlı değildi. Rosita Missoni, kuzeydoğu Sardunya'da bir taksiyle yol alırken pencereden arsa satış bürosunu gördü, şoföre durmasını söyledi - ve bir hafta içinde iki küçük ev satın aldı. Ana villa on yıl sonra geldi.

Bugün kızı Angela Missoni ile torunu Teresa Maccapani'nin, hâlâ bir rezidans değil aile evi olan Puntaldia'daki villada anlattığı hikâyenin başlangıcı bu. Fark her odada görülüyor.

Giriş taş, manzara ise deniz

Cephe taştan; teraslar ve bahçe Akdeniz'e doğru iniyor, havuz ise kenarı ufukla birleşecek biçimde konumlandırılmış. Teraslardan birinde Endonezya işi bambu bir kanepe var. Havuzun yanında Patricia Urquiola'nın "Moroso" için tasarladığı şezlonglar ve "Missoni Home" pufları duruyor - markanın açıkça göründüğü neredeyse tek yer burası.

Oturma odası, zevkin takım hâlinde satın alınmadığının kanıtı

Büyük kanepe "Cappellini", ama üzerindeki kumaş vintage "Pierre Frey", yastıklar ise "Missoni Home". Masa seramik. Koltuklar ellili yıllardan örme rattan. Hiçbiri aynı seriden değil ve hiçbiri olmaya da çalışmıyor.

Duvarlarda Vietri'den İtalyan seramikleri ve Fransız parçalar var; konsol ise Mauro Mori'nin eseri - yanında geleneksel Sardunya sepetleri duruyor. Katalogda asla geçmeyecek, ama bir odada işleyen bir birleşim; çünkü her parça oraya farklı bir yılda ve farklı bir sebeple girmiş.

Tüm evi açıklayan koleksiyon

Oturma odasında tek bir şey için yapılmış bir raf var - Vallauris'ten, deniz motifli seramik gece lambaları koleksiyonu. Boşluğu doldurmak için alınmış bir dekorasyon değil. Raf koleksiyona göre yapılmış, tersi değil. Bir evi dergiden çıkma bir ev olmaktan çıkarıp birinin evi yapan fark bu.

Yatak odasında seksenlerden bir televizyon var

Aynen öyle: geri dönüştürülmüş ahşaptan, Philippe Starck'ın seksenlerdeki tasarımı, vintage bir "Saba" televizyon; bir nesne olarak hâlâ kullanımda. Odanın Akdeniz'e bakan bir sundurması var. Mutfak mütevazı ve işlevsel, fotoğraf için yapılmış tek bir hamle yok. Yemek masasının üzerinde Maggie Cardelus'un "Cappellini" için yaptığı bir eser asılı.

İkisi ne diyor

Angela, estetik duyarlılığı annesi Rosita'dan, babası Ottavio'dan ise "özgürlüğe, meraka ve düşünce bağımsızlığına dayanan bir hayata bakış biçimi" miras aldığını söylüyor. Evin kendisi için ise "tartışmasız güzelliğinin ve olağanüstü çevresinin ötesinde, burası zamanla burada inşa ettiğimiz anlarla derinden bağlı" diyor.

Teresa ise annesinin boş plastik şişeler toplayıp onlardan bir sal yaptığı yazı hatırlıyor. Bugün buradaki ritminin "harikulade yavaş aktığını ve en çok da bunu sevdiğini" söylüyor. Vintage eşyalar ve bit pazarları için, bunun kendini bildi bileli anneannesi ve annesiyle paylaştığı bir tutku olduğunu belirtiyor.

Bundan gerçekten alınabilecek şey

Villa değil, belli ki. Havuz da değil, Urquiola da, Starck da. Aktarılan şey yöntem: zaten sahip olduğunuz bir şey için yapılmış bir raf, tek bir takım yerine üç farklı sandalye, bir günde alınmış altı özdeş parça yerine yirmi yıla yayılarak alınmış seramikler.

Bu hem hikâyedeki en pahalı aile, hem de ondan çıkan en ucuz ders. Her şeyin bir kerede alındığı evlerde yıllar hiçbir yerde görünmez - oysa paranın çözemediği tek şey tam da onlardır.