Куќата не била планирана. Розита Мисони била во такси на пат низ североисточна Сардинија, го видела од прозорец бирото за продажба на парцели, му рекла на возачот да запре – и за една недела купила две мали куќи. Главната вила дошла една деценија подоцна.

Тоа е почетокот на приказната што денес ја раскажуваат нејзината ќерка Анџела Мисони и внуката Тереза Макапани, во вилата во Пунталдија што и понатаму е семејна, а не резиденцијална. Разликата се гледа во секоја просторија.

Влезот е камен, а погледот е море

Фасадата е од камен, тераси и градина се спуштаат кон Медитеранот, а базенот е поставен така што работ се спојува со хоризонтот. На една од терасите има индонезиска бамбусова софа. Покрај базенот се лежалки на Патриција Уркиола за „Моросо“ и пуфови на „Мисони хоум“ – и тоа е речиси единственото место каде брендот се појавува отворено.

Дневната соба е доказ дека вкусот не се купува во комплет

Големата софа е „Капелини“, но текстилот врз неа е винтиџ „Пјер Фреј“, а перниците се „Мисони хоум“. Масата е керамичка. Фотелјите се плетена ратана од педесеттите. Ништо не е од иста серија и ништо не се обидува да биде.

На ѕидовите има италијанска керамика од Виетри и француски парчиња, а конзолата е дело на Мауро Мори – до неа стојат традиционални сардински кошници. Тоа е комбинација што во каталог никогаш не би поминала, а во просторија работи, затоа што секое парче влегло во неа во различна година и по различна причина.

Збирката што ја објаснува целата куќа

Во дневната има изработена полица наменета за една единствена работа – колекција керамички ноќни ламби од Валорис, со морски мотиви. Не е декорација купена за да ја пополни празнината. Полицата е направена по збирката, не обратно. Тоа е разлика што ја прави куќата на некој, наместо куќа од списание.

Спалната има телевизор од осумдесеттите

Точно така: винтиџ „Саба“ телевизор од рециклирано дрво, дизајн на Филип Старк од осумдесеттите, останат во употреба како предмет. Собата има трем свртен кон Медитеранот. Кујната е скромна и функционална, без ниту еден потег наменет за фотографија. Над трпезариската маса стои дело на Меги Карделус за „Капелини“.

Што кажуваат тие двете

Анџела вели дека од мајка ѝ Розита ја наследила естетската чувствителност, а од татко ѝ Отавио „начин на гледање на животот заснован на слобода, љубопитност и независност на мислата“. За самата куќа вели дека „надвор од несомнената убавина и извонредната околина, ова место е длабоко поврзано со моментите што ги градевме овде со текот на времето“.

Тереза, пак, го памети летото кога мајка ѝ собирала празни пластични шишиња и од нив направила сплав. Денес вели дека нејзиниот ритам овде „се движи прекрасно бавно, и токму тоа најмногу го сакам“. За винтиџ предметите и бувјаците вели дека тоа е страст што ја дели со баба си и со мајка си откако се памети.

Она што од ова навистина може да се земе

Не вилата, очигледно. Ниту базенот, ниту Уркиола, ниту Старк. Она што се пренесува е методот: една полица направена за нешто што веќе го имаш, три различни столици наместо еден комплет, керамика купена низ дваесет години наместо шест исти парчиња купени во еден ден.

Ова е и најскапото семејство во приказната, и најефтината лекција од неа. Во куќите каде сè е купено одеднаш, годините не се гледаат никаде – а токму тие се единственото што парите не го решаваат.