Volodimir Zelenski zbriti në Beograd, dhe protokolli tregoi më shumë sesa çdo komunikatë. Nuk e priti presidenti, nuk e priti kryeministri - e priti ministri i minierave dhe energjetikës. Mesazh në vetvete: kjo nuk është vizitë politike, kjo është bisedë tregtare. Dhe pikërisht për këtë vlen të shikohet me kujdes.

Serbia me vite luan të njëjtën lojë - një këmbë në Bruksel, tjetrën në infrastrukturën ruse të gazit, ndërsa duart të shtrira nga të gjitha anët. Vizita e Zelenskit nuk e zgjidhi këtë dilemë, por i shtoi edhe një shtresë. Beogradi mund të tregojë se bashkëpunon me Europën, dhe njëkohësisht të mos nënshkruajë asgjë kundër Moskës. Dykuptimësi strategjike, e paketuar në një takim pune.

Armët janë historia që e dinë të gjithë

Industria ushtarake serbe është më e madhja dhe më e zhvilluara në rajon, ndërsa eksporti i municionit që në fund përfundon në Ukrainë matet në qindra milionë euro - sipas vlerësimeve, pranë një miliardi. Zyrtarisht, Beogradi nuk furnizon me armë një palë në luftë. Praktikisht, ndërmjetësuesit e kryejnë punën dhe nuk shtron kush pyetje të pakëndshme. Në tavolinë qe edhe një fabrikë e përbashkët e dronëve, me participim izraelit.

Por tema e vërtetë qe gazi

Ukraina ndodhet mbi depo nëntokësore të gazit që vetë mbajnë gati një të tretën e të gjithë kapacitetit europian. Kjo nuk është gjë e vogël - kjo është infrastrukturë të cilën asnjë shtet tjetër europian nuk mund ta riprodhojë brenda një nate. Serbia dëshiron të ulë varësinë nga gazi rus dhe ndërton interkonektorë me Bullgarinë, Rumaninë dhe Maqedoninë. Në atë llogari, depot ukrainase janë pjesa e fundit që mungon.

Prandaj Maqedonia është pjesë e kësaj historie edhe kur nuk e përmend kush në titull. Rrjeti i gazit që ndërtohet nëpër rajon nuk njeh simpati politike - ai vetëm lidh gypat. Kush do të jetë në fund të gypit dhe nën kushtet e kujt, kjo është pyetje që do zgjidhet në vitet e ardhshme, jo sot.

Kosova qe çmimi i biletës

Zelenski konfirmoi publikisht se Ukraina nuk njeh pavarësinë e shpallur në mënyrë të njëanshme të Kosovës dhe se ky qëndrim nuk ka ndryshuar. Për publikun serb, ky qe titulli kryesor i mbrëmjes. Për Prishtinën, kjo qe një goditje që erdhi nga ana më e papritur - nga një shtet të cilit Kosova i dha përkrahje nga dita e parë e invazionit.

Dhe tek këtu shihet e gjithë logjika e takimit. Dy presidentë u takuan, folën për integritetin territorial dhe për principet e OKB-së, dhe secili prej tyre mori pikërisht atë fjali që i duhet në shtëpi. Zelenski fitoi gaz dhe municion. Vuçiqi fitoi konfirmim për Kosovën. A bisedoi ndokush fare për vlera, apo vetëm për gypa dhe kalibra?