Orçata është pije valenciane nga çufa - një rrënjë e vogël, nuk është arrë, nuk është qumësht. Legjenda thotë se mbreti Haime i Parë i Aragonit, kur e provoi për herë të parë gjatë pushtimit të Valencias, pyeti çfarë i dhanë. Një vajzë e vogël u përgjigj se është qumësht nga çufa, dhe mbreti i surprizuar thirri: „Kjo nuk është qumësht, kjo është ar, e dashur!” Nga atje, sipas rrëfimit, erdhi emri „orshata”.

Historianët thonë se është trillim. Asnjë burim mesjetar nuk e regjistron anekdotën. Më e mundshme është që fjala vjen nga italishtja „orzata”, pije nga elbi, nga latinishtja „hordeata”, që me kohën filloi të shënojë edhe pije të tjera bimore. Historia për mbretin është më e mirë, por nuk është e saktë - dhe vlen të dihet cila është cila.

Pse çufa funksionon në desert

Çufa është një tuberkul i vogël i pasur me karbohidrate komplekse, fibra dhe minerale si kaliumi, fosfori dhe magnezi, me pjesë të konsiderueshme yndyrash të pangopura të ngjashme me atë në vajin e ullirit. Nuk ka gluten dhe nuk ka laktozë, që tregon se orçata nga çufa, uji dhe sheqeri është e përdorshme për njerëz me këto intoleranca. Niseshteja dhe sheqeri natyral i dhurojnë ëmbëlsinë karakteristike - pikërisht për këtë ajo në vetvete është gjysma e desertit.

Kjo recetë e shfrytëzon sipas logjikës së tiramisut: biskotat lagen në orçata në vend se në kafe, ndërsa kremi është nga maskarponja, ajka dhe orçata. Rezultati është një desert kremoz që nuk kërkon furrë - që në gusht është gjysma e argumentit.

Përbërësit (për 8-10 porcione)

Për kremin: 500 g maskarpone, 300 ml ajkë e ëmbël me 35 përqind yndyrë, shumë e ftohtë, 50 g sheqer pluhur, 120 ml orçata nga çufa, 2 fletë gelatine (rreth 4 g).

Për ndërtimin: 200-250 g biskota për tiramisu, 250 ml orçata.

Për përfundim: 2 lugë të vogla kakao e pastër pluhur, 1 lugë e vogël kanellë e bluar, një dorë çufa të pjekura. Ena të jetë rreth 20 me 20 centimetra, ose kallëp i rrumbullakët 20 centimetrash me rreth të lëvizshëm.

Procedura

Fletët e gelatinës lagen në ujë të bollshëm akull të ftohtë rreth dhjetë minuta. Në një tas të madh maskarponja përzihet me sheqerin pluhur me tel, derisa të bëhet e lëmuar, pa gunga. Dy lugë orçata nxehen pa u vluar, në ato shkrihet gelatina e shtrydhur mirë dhe përzihet derisa të shkrihet plotësisht. Ajo përzierje shtohet në orçatën e ftohtë të mbetur, pastaj derdhet gradualisht mbi maskarponen me përzierje të butë.

Ajka shumë e ftohtë rrahet deri në maja të forta, por ende kremoze, dhe përzihet në tri raste, me lëvizje përmbysëse me shpatull - qëllimi është ruajtja e ajrit. Këtu bien më të shumtët: nëse ajka nuk është mjaft e ftohtë, kremi nuk do të mbajë formë.

Orçata për lagje derdhet në një enë të gjerë. Secila biskotë lagen fjalë për fjalë një deri dy sekonda. Kaq. Duhet të pranojë shije dhe lagështi, por të mos zbutet - përndryshe shtresat humbin dhe fiton kaçamak në vend të desertit. Vendoset radha e parë e biskotave që mbulon të gjithë bazën, shpërndahet rreth gjysma e kremit dhe lëmohet, pason radha e dytë e biskotave të lagura lehtë, pastaj mbetja e kremit, sa më sheshtë.

Mbulohet me fletë dhe shkon në frigorifer së paku tetë orë - idealisht, bëhet ditën paraprake. Kjo nuk është rekomandim për durim, por pjesë e recetës: gjatë kësaj kohe kremi ngurtësohet, dhe biskotat e thithin lagështinë deri në fund.

Kakaoja përzihet me kanellën dhe hidhet menjëherë përpara servirjes, jo më parë - përndryshe laget dhe humbet. Nga sipër, nëse dëshironi, çufa të pjekura.

Një paralajmërim që vlen më shumë sesa e gjithë receta: kualiteti i orçatës e përcakton rezultatin. Nëse ajo është e dobët, deserti është i dobët, dhe kurrfarë kakao nga sipër nuk do e shpëtojë.