Katër vjet flamuri qëndroi në centër të Prishtinës. I madh, ukrainas, i vendosur në vitin 2022 si gjest publik solidariteti pasi Rusia atakoi Ukrainën. Një ditë pasi Zelenski foli për Kosovën në Beograd, flamuri nuk ekziston më. Nuk shpjegoi kush pse. E as nuk duhet - pamja flet vetë.

Ajo që tha Zelenski nuk qe as fyese, as e re. Tha atë që Kievi e përsërit me vite: Ukraina respekton integritetin territorial të partnerëve të vet, kjo është e drejtë ndërkombëtare, dhe ai qëndrim vlen edhe për pavarësinë e shpallur në mënyrë të njëanshme të Kosovës. Asgjë nuk ka ndryshuar, përcolli. Problemi është se një pjesë e Prishtinës mendonte se ka ndryshuar - ose të paktën shpresonte.

Përkrahja nuk është kontratë

Ish-presidenti Behgjet Pacolli reagoi se mesazhi është thellësisht zhgënjyes dhe përkujtoi se Kosova i ka ndihmuar Ukrainës. Organizata e veteranëve të luftës e quajti deklaratën antikosovare. Nga Tirana erdhi një përgjigje diplomatike me të cilën hidhet poshtë çdo krahasim midis Kosovës dhe Ukrainës.

E gjitha kjo është e kuptueshme. Por pas saj qëndron një e vërtetë e pakëndshme që Ballkani vazhdimisht e harron: solidariteti nuk është valutë me të cilën blihen njohjet. Një shtet që të ka ndihmuar nuk të detyrohet asgjë më shumë sesa ndihma që ta dha. Kur shpresa ndërtohet mbi këtë, zhgënjimi është vetëm çështje kohe.

Pse kjo na prek

Maqedonia e njohu Kosovën në vitin 2008 dhe që atëherë jeton me pasojat e këtij vendimi në marrëdhëniet me Beogradin. Prishtina tani mëson të njëjtin mësim nga ana tjetër - se njohja është llogari geopolitike, dhe nuk është shpërblim për sjellje të mirë. Pesë shtete anëtare të BE-së ende nuk e njohin Kosovën. Asnjë prej tyre nuk ndryshoi mendim për shkak të solidaritetit.

Flamuri është ai që hiqet më shpejt. Pyetja është çfarë mbetet kur shtylla është e zbrazët - dhe a do të nxjerrë ndokush në Prishtinë përfundimin e vërtetë, në vend se të numërojë kush i lëndoi ndjenjat e kujt.