Presidenti serb Aleksandar Vuçiq, në një paraqitje në podkast, shtroi pyetjen që në kancelaritë perëndimore nuk dëshiron ta dëgjojë kush: pse vlejnë rregulla të tjera për Ukrainën dhe krejt të tjera për Serbinë.

„Pse marrët 14 përqind të territorit të Serbisë që ishte nën garancitë e Kartës së OKB-së dhe të një rezolute të OKB-së? Kjo ndodhi pas agresionit ndaj Serbisë nga 19 vende të NATO-s, pa miratimin e Këshillit të Sigurimit të OKB-së”, deklaroi Vuçiqi.

Formulimi është i mprehtë, por argumenti nuk është i ri - është i njëjti që Beogradi e përsërit nga viti 1999 e këtej. E re është konteksti: ky argument shqiptohet sot në një botë në të cilën integriteti territorial u bë njëherazi vlera më e lartë e diplomacisë perëndimore, pasi Rusia dëmtoi integritetin e Ukrainës.

Vuçiqi e quajti këtë hapje të kutisë së Pandorës. Njëkohësisht deklaroi se Serbia përkrah integritetin territorial të Ukrainës, por shtoi se ka të drejtë të thotë se përpos kësaj duhet të arrihet edhe paqe përmes kompromisit. Pozitë që dëshiron të ulet në dy stola - dhe momentalisht dukshëm ia arrin.

Marrëveshja e Brukselit që mbeti letër

Këtu Vuçiqi nxori atutin më të fortë: Marrëveshjen e Brukselit të vitit 2013, të cilën BE-ja e garantoi personalisht, ndërsa dispozita kyçe - formimi i Asociacionit të komunave serbe - nuk u zbatua kurrë. Kur një anë me vite nuk e përmbush të kontraktuarën, dhe garantuesi hesht, çfarë vlen garancia?

Për integrimet në BE Vuçiqi mbeti i rezervuar. Anëtarësimi mbetet qëllim strategjik, deklaroi, por me vërejtjen se edhe në BE-në vetë shikon gjëra që nuk i pëlqejnë. Ky është fjalor që në Ballkan e dimë përmendësh - formalisht po, në thelb presim.

A do të vepronim tek ne njësoj? Maqedonia kaloi versionin e vet të të njëjtës histori - ndryshim kushtetute, ndryshim emri, lëshime të bëra paraprakisht për diçka që sapo duhet të vijë. Diferenca është se Beogradi lëshimet e vet i kërkon prapa me mikrofon në dorë, ndërsa Shkupi i dorëzoi pa fituar atë për të cilën po jepeshin.