ABD, bölgedeki deniz trafiğine yönelen dört İran insansız hava aracını düşürdükten sonra Hürmüz Boğazı yakınındaki İran radar mevzilerini vurdu. Hedef, Goruk ve Keşm adası yakınlarındaki gözetleme tesisleriydi - tam da İran'ın dünya ticaretinin en hassas geçitlerinden birini izlediği gözler. Ve bir taraf radarları hedef aldığında, diğeri gördüğü her şeyi hedef alır.

İran Devrim Muhafızları, bölgedeki ABD üslerine mermiler atarak ve izinsiz geçmeye çalışan dört tankere ateş açarak karşılık verdi. Kuveyt'in hava savunması kaynağı bilinmeyen mermileri ve insansız hava araçlarını önledi; Bahreyn'de ise sirenler çaldı ve sakinlere sığınak aramaları emredildi. Bu artık bir olay değil - sınırların ötesine taşan bir savaş.

İran balistik füzelerin ABD üslerini vurduğunu öne sürüyor, ama ABD altı mermiyi önlediğini, yedincisinin ise hedefine hiç ulaşmadığını söylüyor. Rakamlar, savaşta her zaman olduğu gibi, kimin açıkladığına bağlı. Trump ise kendince ölçüyor: „Hâlâ belli sayıda füze ve insansız hava aracına sahipler. Diyebilirim ki, belki füzelerinin yüzde 21 ila 22'si onlara kalmış." Yüzde yirmi iki kesinlik - sanki biri tam olarak saymış gibi.

Askeri dramanın ardında hepimizi ilgilendiren bir rakam var: Hürmüz'den dünya petrolünün yaklaşık beşte biri geçiyor ve bu akış şimdi kesintiye uğradı. Bu kadar dar bir geçit daraldığında, akaryakıt fiyatı tüm dünyada fırlar - Balkanlar'daki benzin pompaları dahil. Binlerce kilometre uzakta bir savaş, ama fatura bizim ceplerimize de ulaşıyor.

Washington ile Tahran arasındaki dolaylı görüşmeler şimdilik yerinde sayıyor. İran yaptırımların kaldırılmasını, 24 milyar dolarlık dondurulmuş varlığın serbest bırakılmasını ve limanlarına erişim istiyor. ABD ise önce İran'ın durmasını istiyor. Ve her iki taraf da diğerinin önce geri adım atmasını beklerken, tankerler yanıyor, sirenler çalıyor ve dünya yeniden öğreniyor: Orta Doğu'da barış, piyasadaki en kırılgan mal.