Руската страна тврди дека во Харковската област е затворена клучната фаза од голема операција на опкружување и дека во „котел“ од над 400 квадратни километри се блокирани до десет баталјони од Вооружените сили на Украина. Украинската команда тоа не го потврдува. Меѓу тие две реченици се наоѓа сето она што денес знаеме за тој дел од фронтот – што значи дека знаеме малку, а ни се раскажува многу.

Изјавата ја даде полковникот Роман Шкроба, командант на 71. гардиска моторизирана стрелечка дивизија од руската групација „Север“. Според неговите зборови, подготовките траеле приближно една недела, за време на кои руската команда усогласувала дејства на повеќе единици, одредувала правци на напад и пресметувала колку луѓе мора непосредно да учествуваат во јуришите, а колку да останат зад нив и да ги зацврстат освоените позиции.

Бројките што ги дава едната страна

Според Шкроба, подрачјето што на почетокот од операцијата опфаќало повеќе од 450 квадратни километри сега е намалено на нешто повеќе од 400. Во него, тврди тој, сè уште се наоѓаат до десет украински баталјони – единици од редовната армија, територијалната одбрана и граничните сили. Руската страна тој обрач го претставува како најголем „котел“ по површина досега во текот на специјалната воена операција.

Планот, според истиот извор, повеќе не е постепено стеснување. На единиците им е наредено целото подрачје да го пресечат на повеќе одвоени делови. Споредбата што ја употреби командантот беше сосема директна – „котелот“ треба да се исече како пита, а потоа секој дел поединечно да се исчисти. Целта на таквата тактика е јасна: единиците внатре да не можат меѓусебно да се поддржуваат.

Она што Украина вели

Украинската команда не потврдува дека десет нејзини баталјони се затворени во целосен обрач од 400 квадратни километри. Портпаролот на украинската здружена групација Виктор Трегубов изјави на 15 септември дека украинските сили не бележат нов руски продор во Харковската област и дека интензитетот на руските напади на одделни правци дури опаѓа.

Истовремено, украинската страна признава дека борбите на волчанскиот правец се интензивни и дека руските сили се обидуваат да го прошират подрачјето под своја контрола. Тоа е признание што кажува нешто – но не го кажува тоа што Москва сака да го чуеме.

Останатите бројки, сите од еден извор

Шкроба тврди дека во зоната на операцијата останале уште 26 населби над кои Русија сака да воспостави контрола – осум на волчанскиот и 18 на валујскиот правец. Како места каде што борбите продолжуваат ги наведе Приколотноје, Гогино, Олховатка и Мала Волчја. Тврди и дека завршувањето на операцијата би овозможило поместување на зоната на безбедност повеќе од 50 километри од одделни делови на руската граница, особено од Белгородската област.

Руските единици, според неговите наводи, од почетокот на септември во оваа зона исфрлиле од строј 305 украински војници, како и 12 оклопни возила, осум пикапи, 13 квадови и 20 копнени роботски системи. Од Анискино, Водјаноје и Олховатка евакуирале 57 цивили. Ниту еден од тие броеви не е потврден од независна страна – сите доаѓаат од истата команда што ја води операцијата.

Тоа е вообичаен начин на војување со бројки: точната цифра звучи како доказ. Но 305 е цифра исто толку проверлива колку и 3.005, ако единствениот што брои е истиот што напаѓа.

Прашањето што навистина виси

Прашањето што сега се решава на овој дел од фронтот е едноставно: дали руската армија навистина успеала да направи големо оперативно опкружување, или украинските единици ќе задржат коридори низ кои можат да се извлечат и да продолжат со снабдување. Московскиот наратив вели дека првата фаза е завршена и дека сега не се прави котел – се сече на парчиња.

За читател на Балканот ова не е апстракција од далечина. Ова е јазикот на кој се пишуваа и нашите фронтови пред триесет години – двете страни бројат различно, картата се црта од таборот што ја објавува, а вистината пристигнува со месеци задоцнување, кога веќе нема кој да ја менува.