SHBA-të sulmuan pozicionet radarike iraniane afër ngushticës së Hormuzit, pasi rrëzuan katër dronë iranianë të drejtuar drejt trafikut detar në rajon. Objektiv ishin instalimet vëzhguese te Goruku dhe ishulli Keshm - pikërisht sytë me të cilët Irani ndjek një nga grykat më të ndjeshme të tregtisë botërore. Dhe kur njëra palë godet radarët, tjetra godet gjithçka që sheh.

Garda Revolucionare iraniane u përgjigj duke hedhur predha drejt bazave amerikane në rajon dhe duke hapur zjarr mbi katër tankerë që u përpoqën të kalonin pa leje. Mbrojtja kundërajrore e Kuvajtit ndërpreu predha dhe dronë me origjinë të panjohur, kurse në Bahrein ulërinin sirenat dhe banorët morën urdhër të kërkonin strehim. Kjo nuk është më incident - është një luftë që derdhet përtej kufijve.

Irani pretendon se raketat balistike goditën bazat amerikane, por SHBA-të thonë se ndërprenë gjashtë predha, kurse e shtata nuk arriti fare te objektivi. Shifrat, si gjithmonë në luftë, varen nga kush i njofton. Trump nga ana e tij mat në mënyrën e vet: „Ende kanë një numër të caktuar raketash dhe dronësh. Do të thosha, ndoshta 21 deri në 22 për qind e raketave të tyre u kanë mbetur." Saktësi prej njëzet e dy për qind - sikur dikush t'i kishte numëruar saktësisht.

Pas dramës ushtarake qëndron një shifër që na prek të gjithëve: nëpër Hormuz kalon rreth një e pesta e naftës botërore, dhe ai rrjedhë tani është prishur. Kur një grykë kaq e ngushtë shtrëngohet, çmimi i karburantit hidhet në mbarë botën - përfshirë edhe pompat e benzinës në Ballkan. Luftë mijëra kilometra larg, kurse fatura arrin edhe deri te xhepat tanë.

Negociatat e tërthorta mes Uashingtonit dhe Teheranit për momentin qëndrojnë në vend. Irani kërkon heqjen e sanksioneve, lirimin e mjeteve të ngrira prej 24 miliardë dollarësh dhe qasje në portet e veta. SHBA-të kërkojnë që Irani së pari të ndalojë. Dhe ndërsa të dyja palët presin që tjetra të lëshojë e para, tankerët digjen, sirenat ulërijnë, kurse bota përsëri mëson se paqja në Lindjen e Mesme është malli më i brishtë në treg.