Lucrecia Tabotto ve Alejandro Hernando, 30 Mayıs'ta Madrid'deki „Santa Bárbara" kilisesinde evlendi - damadın anne babasının da 1991'de evlendiği kilisede. 150'den fazla davetli arasında eski siyasi isimler de vardı, ama bu tür hikâyelerde hatırlanan davetli listesi değil, gelinin seçtiği ayrıntılardır. Ve Lucrecia yalnızca bir elbise değil, bir hikâye seçti.

Gelinlik Meksiko'da ölçüye göre dikildi. Vücut hatlarını öne çıkaran korse bir üst kısmı, hem korsajda hem de etekte uygulanmış çiçekli danteli ve her adımla hareket eden hacimli, romantik bir alt yarısı vardı. Çiçek motifli dantel kollar boyunca da uzanıyordu - tüm görünümü daha yumuşak, podyumdan çok bir bahçeye yakın kılan bir ayrıntı.

Duvak üç metre uzunluğundaydı, aynı çiçekli dantelle kenarlanmış ve elmas bir tokayla tutturulmuştu. Takılar bilinçli olarak sadeydi - basit elmas küpeler, dantelle dikkat için yarışacak hiçbir şey yoktu.

Ama en güçlü ayrıntı ne elbiseydi ne duvak. Beyaz şakayık buketi merhum annesine ait bir madalyon saklıyordu. Bu, fotoğraflar için yapılmayan türden bir jest - kendin için yaparsın, ki artık aranızda olmayan biri en önemli günde yine de hazır bulunsun. Düğünlerin çoğu zaman bir gösteriş yarışı olduğu bir dünyada, anlam taşımaya devam eden tam da bu sessiz ayrıntılardır.

Saç, yüzün çevresinde birkaç serbest tutamla sade bir bale topuzuydu; makyaj ise doğaldı, mavi gözleri öne çıkarıyordu. Hepsi bir arada - dantel, şakayıklar, gizli madalyon - aynı tek bir cümleyi anlatıyordu: lüks, şeylerin ne kadara mal olduğunda değil, ne kadar anlam taşıdığında.