Lukrecia Taboto dhe Alehandro Hernando u martuan më 30 maj në kishën „Shën Barbara" në Madrid - po atë ku u martuan edhe prindërit e dhëndrit në vitin 1991. Mes më shumë se 150 mysafirëve kishte edhe emra të dikurshëm politikë, por në tregime të tilla nuk mbahet mend lista e mysafirëve, por detajet që zgjedh nusja. Dhe Lukrecia zgjodhi një histori, jo vetëm një fustan.

Fustani i nusërisë u qep sipas masës në Meksiko Siti. Kishte një pjesë të sipërme korset që theksonte figurën, dantellë me lule të vendosur si në gjoks ashtu edhe në fund, dhe një gjysmë të poshtme të gjerë, romantike që lëvizte me çdo hap. Dantella me motiv lulesh shtrihej edhe përgjatë mëngëve - një detaj që e bën gjithë pamjen më të butë, më afër një kopshti sesa një podiumi.

Veli ishte i gjatë tri metra, i qepur me të njëjtën dantellë me lule dhe i fiksuar me një kapëse diamanti. Bizhuteritë ishin qëllimisht diskrete - vathë të thjeshtë me diamant, asgjë që do të luftonte për vëmendje me dantellën.

Por detaji më i fortë nuk ishte as fustani as veli. Buqeta e bozhureve të bardha fshihte një medaljon që i përkiste nënës së saj të ndjerë. Është ai lloj gjesti që nuk bëhet për fotografitë - bëhet për veten, që dikush që nuk është më të jetë megjithatë i pranishëm në ditën më të rëndësishme. Në një botë ku dasmat shpesh janë garë harlisjeje, pikërisht detaje të tilla të heshtura mbeten të kenë kuptim.

Frizura ishte një kokë e thjeshtë baleti me disa fije të lira rreth fytyrës, kurse grimi natyral, duke theksuar sytë blu. E gjitha së bashku - dantella, bozhuret, medaljoni i fshehur - tregonte një e të njëjtën fjali: luksi nuk është te sa kushtojnë gjërat, por te sa kuptim kanë.