15 Temmuz 1997'de, Miami'deki villasının merdivenleri önünde Gianni Versace vurularak öldürüldü. 50 yaşındaydı ve 1,4 milyar dolar değerinde bir şirketi vardı. Yirmi dokuz yıl sonra, adı hâlâ pek az moda evinin koruyabildiği şeyi ifade ediyor - özür dilemeyen bir cesaret.

Hikâye İtalya'nın güneyindeki Reggio di Calabria'da, annesinin dikiş diktiği bir butikte başlar. İlk elbisesini dokuz yaşında tasarladı. Milano'daki eğitiminin ve başka markalar için çalışmanın ardından, 1978'de finansı yöneten kardeşi Santo ve ilham perisi kız kardeşi Donatella ile birlikte kendi evini kurdu. Çıkış koleksiyonu - canlı, provokatif, duyusal - kimini büyüledi, kimini şaşkına çevirdi. Ve Versace ikincileri memnun etmeye çalışmadı.

„Kibar ve mutsuz bir insandansa, kaba ve mutlu birini yeğlerim", derdi. Bu, tek bir cümleye sığdırılmış bütün felsefesiydi. Doğrudan manken üzerinde çalışır, Kalabriya kökeninden gelen klasik Yunan motiflerini erkek kesimleriyle harmanlardı ve modanın o zamana dek tanımadığı malzemeler getirdi - Oroton, evin imzası hâline gelen metal örgü.

Simge olarak Medusa'yı seçti - bakışıyla insanı taşa çeviren Yunan gorgonu. Tesadüf değil. Aynı manyetizmayı, gözleri ayıramama hâlini kendi tasarımlarına taşımak istiyordu.

En ünlü an 1994'te geldi; Elizabeth Hurley bir film galasında, yan yırtmacını yalnızca birkaç altın çengelli iğnenin tuttuğu, siyah ve vücuda oturan bir elbiseyle göründü. O parça basitçe „ELBİSE" olarak hafızalara kazındı ve Hurley sonradan itiraf etti: „Versace beni bir gecede ünlü yaptı." Tek bir görüntünün ne kadar güç taşıdığını bu kadar erken kavrayan tasarımcı azdı.

Versace mankenlerin gücünü de herkesten önce kavradı. Naomi Campbell, Cindy Crawford, Linda Evangelista, Christy Turlington, Claudia Schiffer - onları podyumdan alıp küresel ikonlar mertebesine çıkardı. Çevresine Elton John, Madonna, Prenses Diana girdi. Miami'de Casa Casuarina villasını kendi görkem yorumuna dönüştürdü - mozaikler, fıskiyeler, sütunlar, mermer.

Eleştirmenler onu kaba ve abartılı diye niteledi. Bu onu etkilemiyordu. „İşimiz insanları hayal kurdurabilecek güçte olmalı", derdi. Ölümünden neredeyse üç on yıl sonra, başaramadığını söylemek zor.