Her gün yeni bir zam. „Brent" varili 85 dolar civarına ulaştı - son dört haftanın en yüksek seviyesi - ABD petrolü WTI ise 80 dolara yaklaştı. Ortalama vatandaşa uzak gelen rakamlar, ta ki benzin pompasına yanaşana kadar. Ve o zaman binlerce kilometre uzaktaki Hürmüz Boğazı birdenbire çok yakın oluveriyor.

Sıçramanın sebebi jeopolitik, piyasa kaynaklı değil. Washington ile Tahran arasında yeniden alevlenen gerilim, petrol arzının aksayabileceği korkusunu tekrar körükledi. ABD, İran petrolünün ihracatına yönelik ablukayı yeniden uyguladı; tüm hikâyeye Başkan Donald Trump da Hürmüz Boğazı'ndan geçen her gemiye yüzde 20'lik olası bir vergi duyurusuyla karıştı - dünya petrolünün muazzam bir bölümünün aktığı kilit koridor.

İşlerin göründüğü kadar açık olmadığını analistlerin kendisi de doğruluyor. „ING"in emtia stratejistleri Warren Patterson ve Ewa Manthey, tüm fikir etrafında „bunun nasıl işleyeceğine - ya da Trump'ın ne kadar ciddi olduğuna" dair pek az ayrıntı bulunduğuna işaret ediyor. Başka bir deyişle, piyasa gerçeğe değil, belirsizliğe tepki veriyor. Ve belirsizlik, söz konusu petrol olduğunda, her zaman peşin ödenir - üstelik tüketicinin cebinden.

Bir de bu tür haberlerde nadiren anılan Balkan gerçeği var. Petrol fiyatı dünya borsalarında sıçradığında, bizim pompalarımıza ufak bir gecikmeyle ulaşır - ama mutlaka ulaşır. Varilde her dolar artış, litrede birkaç denar fazla demek; bu da daha pahalı gıda, daha pahalı ulaşım, daha pahalı bir hayat demek. Washington ile Tahran arasındaki jeopolitiği sonunda Üsküp, Manastır ya da İştip'teki bir aile de öder.

Geriye kalan soru, bu belirsizliğin ne kadar süreceği ve Hürmüz Boğazı'nın yeniden küresel bir krizin merkez üssü olup olmayacağıdır. Balkanlar, dünyanın öbür ucundaki tek bir deniz boğazını kimin kontrol ettiği üzerinde söz sahibi değil. Ama sonuçlara dair bir sezgisi var - çünkü büyükler her kas gösterisi yaptığında hesap herkes arasında bölüşülür ve en çok denarlarını sayanlar hisseder.