Monako Prensesi olmadan önce Grace Kelly, düğünün bir olay değil, üç olay olduğunu bilen bir Hollywood yıldızıydı. 18 Nisan 1956'da - dini düğünden bir gün önce - aynı gün içinde iki farklı kıyafet giydi, biri misafirleri karşılamak, diğeri nikâh töreni için. Ve her ikisi de ertesi gün küresel imgeye dönüşen göz alıcı saten gelinlikten daha güçlü bir izlenim bırakıyor.

Tasarımcı Helen Rose (Grace'i Hollywood'dan tanıyan MGM kostüm tasarımcısı) tarafından yapılan sabah elbisesi, Christian Dior tarafından popülerleştirilen „korola" silueti olan düzenli bir „midi" idi. Kısa balon kollar, hafif etek, ince kemer, fiyonklu kıvrımlı Peter Pan yaka, nötr topuklu ayakkabılar, beyaz eldivenler ve pastoral motifli küçük çanta. Kısa dalgalı saçında - süs fiyonkları. Bu, sarayda misafirleri karşılamak ve düğün hediyelerini almak için kıyafetti.

Nikâh töreni en güzel anıydı. Aynı tasarımcı yumuşak şampanya-pembe renkte iki parçalı bir takım yaptı. Alençon dantel, brokar gibi ipek iplikle işlenmişti. Fransız kollu ve eklemli manşetli daraltılmış üst kısım, ortadan ilikleme, fiyonklu küçük yaka ve şık hacimli etek. Küçük deri eldivenler. Mücevher - kasıtlı olarak hiç. Ve yarım türban biçiminde çiçek motifli bir tiara.

Modern nikâh törenleri için - dantel bulutu ve dört metrelik kuyruk olmadan - bu en güzel referans. İki görünüm de ertesi gün gelen dini gelinlikle aynı DNA'yı paylaşıyor, ama tantanasız. Ve her birini daha iyi yapan tam olarak budur: romantizm ve detay, tiyatrosuz.

Belediyede ya da bir şehir mekânında, beş aile üyesiyle, kameramansız ve 200 misafirsiz sessiz bir düğün planlayan Balkanlı gelinin burada zirve bir örneği var. Düğün „küçük" olmak zorunda değil - özenli olmalı. Grace Kelly bunu 70 yıl önce biliyordu - şıklık asla cimrilik anlamına gelmez.