Përpara se të bëhej princeshë e Monakos, Grace Kelly ishte një yll i Hollivudit që e dinte se dasma nuk është një ngjarje, por tri. Më 18 prill 1956 - një ditë para dasmës fetare - ajo veshi dy fustane të ndryshme në të njëjtën ditë, njërin për të pritur mysafirët dhe tjetrin për ceremoninë civile. Dhe të dy lënë përshtypje më të madhe se veshja e shndritshme prej satini e dasmës që ditën tjetër u bë pamje globale.

Fustani i mëngjesit, i punuar nga dizajnerja Helen Rose (kostumografe e MGM-së që e njihte Grace-in nga Hollivudi), ishte një „midi" i përpunuar me siluetë „korola" të popullarizuar nga Christian Dior. Mëngë të shkurtra bufante, fund i lehtë, rrip i hollë, jakë Peter Pan e palosur me lidhëse, taka neutrale, doreza të bardha dhe çantë e vogël me motiv pastoral. Në flokët e shkurtër me valë - lidhëse dekorative. Kjo ishte veshja për pritjen e mysafirëve dhe marrjen e dhuratave të dasmës në pallat.

Ceremonia civile ishte momenti për më të mirën. I njëjti dizajner bëri një kostum dy-pjesësh në një ngjyrë të butë shampanjë-rozë. Dantellë Alençon me fill mëndafshi qëndisur si brokat. Pjesa e sipërme e ngushtuar me mëngë franceze dhe manshetë të lidhura, kopsa në mes, jakë e vogël me lidhëse, dhe fund me vëllim elegant. Doreza të vogla lëkure. Stoli - me qëllim asnjë. Dhe një tiare me motiv lulesh në formë gjysmë-turbani.

Për dasmat civile moderne - ato pa re dantelle dhe pa shtrirje katërmetërshe - kjo është referenca më e bukur. Të dy pamjet ndajnë të njëjtin ADN me fustanin e dasmës fetare që pasoi një ditë më vonë, por pa pompë. Dhe pikërisht kjo i bën të dyja më të mira: romantikë dhe detaj, pa teatër.

Nusja ballkanike që planifikon një dasmë të qetë në komunë ose në një sallë qyteti, me pesë anëtarë familjeje, pa videograf dhe pa 200 mysafirë, këtu ka një model të jashtëzakonshëm. Dasma nuk duhet të jetë „e vogël" - duhet të jetë e menduar. Grace Kelly e dinte këtë 70 vjet përpara - eleganca asnjëherë nuk do të thotë kursimtari.